Georges Moustaki - Et Pourtant Dans le Monde (1979)

Deze, waarvan mijn lp gewoon Moustaki heet, is wat diverser dan eerder werk van Moustaki. Ook valt het op dat sommige nummers uitgebreider gearrangeerd zijn, minder akoestisch dan voorheen. De toetsen vind ik daarbij enigszins afbreuk doen aan de muziek. Moustaki heeft niet veel nodig om te imponeren en is op zijn best met intieme, kleine liedjes of met bossa nova-invloeden. Ook die werelden komen aan bod, dus voor de liefhebber is er voldoende om van te genieten. Ik zou deze echter niet als instapper kiezen.