Johnny Cash - Gone Girl (1978)

Eerder matig album van Cash, gezien de voorgaande output. Staan zeker prima songs op, maar de gehele sfeer is toch iets "makkelijker", gladder dan de albums waar ik echt van hou.

De hoes straalt iets "American Recordings"-achtig uit, maar haalt die kwaliteit niet. Wel staat hier ook een onverwachte cover op, nl. No Expectations, wat gelijk het hoogtepunt van het album is.

Opvolger van de verrassend twee sterke voorgangers, The Rambler en I Would Like Tos See You Again. Ook dit album valt me weer niet tegen hoewel over het geheel toch iets minder dan deze twee voorgangers.
Wel een behoorlijke sterke vertolking van No Expectations van de Stones. Ook dit album heb ik nooit eerder echt de aandacht gegeven die hij toch best verdiend. Ik krijg toch steeds meer een zwak voor Cash uit deze periode. Zo hemelbestormend als in de jaren 50 en 60 is het allemaal niet meer maar het blijft onmiskenbaar Johnny Cash. En ja de begeleiding van The Tennessee Three zorgt toch nog steeds voor dat typische Cash geluid. Hoewel ook op dit album ze rijkelijk aangevuld worden door andere musici.
Slecht twee Cash originals staan er op dit album, het wel geinige I Will Rock And Roll With You en It Comes And It Goes. Vertolking van de door Kenny Rogers bekend gewordenm The Gambler, blijft wat achter bij de versie van Rogers zelf. Maar al met al toch best weer een leuk Cash album.

Het album begint niet al te sterk met de titelsong en het wat kazige I Will Rock and Roll with You, maar herneemt dan weer met de volgende twee songs, waarbij vooral een uptempo cover van No Expectations van The Rolling Stones hoge ogen gooit. De sound lijkt wat commerciëler, al gaf dat helaas geen garantie op succes, want de singles van het album deden het niet bepaald goed.

Jack Clement verdient wel een speciale vermelding, niet alleen voor het neerpennen van de titelsong (hij is trouwens nog voor wel meer Cash-songs verantwoordelijk, waaronder Ballad of a Teenage Queen en Guess Things Happen That Way), maar ook voor zijn zwierige spel op rhythm guitar.

De songs na No Expectations zijn niet memorabel, maar wel gewoon goed. Cajun Born heeft nog wel een lekkere, nou ja, cajun-sound, en er volgt nog een mooi duet met June Carter op het voorlaatste nummer.

3,5 sterren