Widowmaker - Too Late to Cry (1977)

Het tweede en tevens laatste plaatje van deze Britse formatie. Hoewel het qua stijl stilistisch niet zo veel verschilt van zijn voorganger is het wel allemaal een stuk minder. Bij vlagen levert de combinatie van Rhythm & blues, folk, country en boogie woogie nog wel wat leuke momenten op maar het is mager. Veelal doorsnee vrolijke party rock zonder echt te beklijven. Na 8 nummers geloof ik het wel totdat afsluiter Sky Blues zijn naam eer aan doet en de blues solo's mijn woonkamer invliegen, wat een heerlijke song en het staat in contrast met het voorgaande materiaal. Alsof Zeppelin staat te jammen, als dan ook nog heel subtiel de mondharmonica wordt ingezet ben ik om, wat een weergaloos nummer. Het is dan helaas al te laat om te spreken van een goed album, maar wat had ik graag meer nummers in de lijn van Sky Blues gehoord. Na Too Late To Cry was de koek op, onder meer door muzikale meningsverschillen. Desalniettemin mag met name het eerste plaatje van deze band wat mij betreft wel weer op wat 'nieuwe' aandacht rekenen. Rhythm & blues liefhebbers van de jaren 70 zouden de eersteling van deze band wel eens kunnen smaken.