Jeff Buckley - Sketches for My Sweetheart the Drunk (1998)

Blijft natuurlijk wat moeilijk te beoordelen dit album. Cd 1 was min of meer af maar Jeff was hier niet tevreden mee. Cd 2 was bij lange na niet af, maar dit waren de nummers waar Jeff voor zijn dood mee bezig was. Het blijft natuurlijk een beetje een 'mixed bag', maar de hoogtepunten zijn echt geweldig. 'Everybody Here Wants You' is mijn favoriete Jeff Buckley nummer. Geweldige zang en prachtige sfeer in dit nummer. Ook 'Opened Once', 'The Sky Is A Landfill', 'Morning Theft' en 'Nightmares By The Sea' zijn fantastische nummers.
Cd 2 is gewoon zeer rauw en ongepolijst. 'Haven't You Heard' klinkt nog vrij af en vind ik ook een prima nummer. 'I Know We Could Be So Happy Baby', 'Jewel Box' en 'Satisfied Mind' vind ik ook sterke nummers. Het is jammer dat hij zijn tweede album nooit heeft af kunnen maken, maar zoals het nu is uitgebracht zou ik het toch 4* willen geven.

Ik heb er 2 woorden voor: ruwe diamant!

Aan de ene kant ongelooflijk spijtig dat de plaat onafgewerkt bleef, en mij daardoor bij momenten nogal verweesd, onbevredigd, zelfs gefrustreerd achterlaat.
Aan de andere kant laten de nummers - op een soort geruststellende wijze - de ruimte open voor eigen inbeelding, hoop en inspiratie, wat de plaat voor mij persoonlijk toch weer naar een hoger niveau tilt.

Ik vind dit een prachtplaat, misschien nog wel beter dan Grace, vooral de eerste CD. Hele mooie songs, die muzikaal ook sterk in elkaar zitten en voor mij in ieder geval een lange houdbaarheidsdatum hebben.

5.0

de eerste cd vind ik best nog te pruimen , maar de tweede is echt waardeloos en met absoluut laagtepunt de verkrachting van back in n y c van the lamb van genesis , dit is van het slechtste dat ik ooit aanhoord heb , verschrikkelijk

Vancouver, Everybody here wants you en zelfs You and I kunnen zeker tippen aan Grace.

heb hem net toevallig weer eens gedraaid. vergeet The sky is a landfill niet. En New Years Prayer vind ik eigenlijk het mooiste nummer.

hoe goed cd 1 is , zo slecht is cd 2 , zeer vreemd !!

Een paar juweeltjes, maar het songmateriaal vind ik over het algemeen niet zo sterk.

Vooral op de eerste cd wordt duidelijk wat een bijzondere nummers Jeff Buckley maakte. Ik vind de nummers zeker niet allemaal even sterk, maar ben toch over het algemeen erg onder de indruk. Dat heeft, eerlijk is eerlijk, ook te maken met de triestheid waarmee dit album wordt omgeven. Het doet Jeff Buckley geen recht, maar ik vind het een goede zaak dat de cd op deze manier is uitgebracht. Mooiste nummer vind ik Morning Theft.

Wat een fascinerende plaat blijft dit toch. Op Grace ben ik, hoe goed en perfect die ook is, in de loop der jaren toch wat uitgekeken geraakt. Sketches blijf ik maar draaien en verveelt me nooit. Je kunt soms goed horen dat de songs nog niet helemaal af zijn, waardoor je als het ware zelf kunt bedenken hoe het allemaal geklonken zou hebben.

Het schilderij was nog niet af, het zijn letterlijk schetsen. En dan te bedenken dat Jeff deze opnames allemaal had afgekeurd, je zou kunnen zeggen dat hij het penseel nog niet eens had opgepakt. De boel is nog niet glad gestreken maar punchy nummers als Nightmares By The Sea, Witches Rave en The Sky Is A Landfill op disc 1 zijn al wel stevig in de grondverf gezet. Hierdoor wordt er veel meer gerockt dan op het volprezen debuut. Ook ingetogener tracks als Morning Theft en Opened Once klinken nog steeds erg rauw en puur.

Het leeuwendeel op de tweede disc bevat zo mogelijk nog rauwer materiaal. Vlak voor zijn dood sloot Jeff zichzelf een paar weken op met een 4-track recorder. Hij wilde even niet meer met zijn band werken. Het resultaat roept dan ook vooral vervreemding op en doet je afvragen in wat voor staat hij destijds verkeerde. De sinistere manier waarop hij "Say farewell.." zegt voordat hij het lugubere Demon John op ons loslaat werkt angstaanjagend. Er is veel gespeculeerd over de manier waar hij is heengegaan. Sommigen gaan ervan uit dat het een stom ongeluk was, anderen spreken van zelfmoord. Ik ben er nog niet helemaal uit, maar puur afgaande op de macabere sfeer die disc 2 behelst zou ik toch voor dat laatste opteren.

4*

Goh, plaat 1 is van een zeer degelijk niveau, niet zo hoog als Grace vind ik...mooie nummers met pakweg de eerste 7 van een echt hoog niveau...
Heb 'm veel gedraaid (meer dan mn zus die de plaat kocht), intussen wel al enkele jaren geleden...

Maar plaat 2 is echt niet te pruimen, onbeluisterbaar en zo 'n grote fan was ik nu ook weer niet dat ik dit kapotbeluisterde..

Misschien moet ik 'm nog maar eens opleggen, zus?

Cd 1 heeft een paar prachtige momenten maar 2 laat ik graag liggen want dat doet me helemaal niets.
En dan blijft het met sit soort albums altijd wel wat behelpen want moet je dit nu wel of niet uitbrengen zonder medeweten van de artiest in kwestie? Er hangt altijd een raar geurtje omheen.
Hoe dan ook vind ik cd 1 heel plezierig en dan is het goed zullen we maar zeggen

Als ik niet zou weten dat het in feite demoversies zijn zou ik gewoon denken dat het een zo bedoeld en uitgebracht album is. ik hoor dat onaffe eigenlijk niet. Het klinkt daardoor misschien wat ruwer dan Grace en dat is helemaal geen gebrek, maar juist beter.

Ik heb idd ook begrepen dat het schetsen zijn. Bijna zijn hele opname budget was op en hij was niet tevreden dus heeft hij alles afgekeurd en wilde helemaal opnieuw beginnen. De avond dat ze met de band zouden beginnen met opnemen is hij overleden.

Er staan hele mooie en hele slechte nummers op. Ik denk dat dit gewoon alles is wat er was. Veel artiesten heben ook wel 50 nummers als de studio ingaan om een album te maken. De beste nummers worden eruit gepakt en dan blijven er als je geluk hebt een stuk of 10 over.

Hoewel ik dit album wat onevenwichtig vind, zijn er wel een paar absolute parels te vinden. En dat doel ik met name op 'Morning Theft':

I had to send it away
to bring her back again..

Behoort zonder enige moeite tot de beste nummers van deze veels te vroeg gestorven zanger. Zo vader, zo zoon krijgt wel een erg nare bijklank.

A kiss goodnight from every stranger that I meet..

Dat is nog eens een zinsnede! Inderdaad, Morning Theft maar ook The Sky is a Landfill en Opened Once behoren wat mij betreft tot een handvol van de mooiste liedjes die uit de handen van Jeff kwamen. Ik houd erg van de klankkleur van die eerste schijf. Soms net wat meer in balans dan op Grace al zal menigeen het daar mee oneens zijn. Disc#2 is natuurlijk meer een curiositeit en dat draai je uiteraard niet wekelijks maar in het licht van plotselinge overlijden prikkelt het wel de geest.

Tja, wat wil je, die nummers heeft ie in zijn eentje met een vier sporen recorder opgenomen en klinken naar mijn idee beter dan heel het album van bijvoorbeeld radiohead dat in de top 250 op 1 staat. Je zou ook kunnen zeggen, potverdikkie wat fijn dat ze dat ruw materiaal op plaat hebben gezet zodat ik me zou kunnen verbeelden wat ervan geworden zou zijn als hij de tijd had gehad het in de studio op te nemen met voltallige band. Feit is dat er plannen waren en ze op het punt stonden de studio in te gaan, ik meen dat de avond daarvoor Jeff is verdronken. Dit is wat mij betreft geen regulier album, dit zijn de plannen ervoor, en verrekte goeie.

Klopt. Zijn band was onderweg om Jeff weer te ontmoeten nadat hij zich een aantal weken had afgezonderd met zijn 4 track recorder.Toen ze in het vliegtuig zaten opeens een enorme bliksemflits. Michael Tighe (de gitarist) heeft wel eens in een interview gezegd dat dat het moment geweest is dat Jeff de aarde verliet. Bizar..

Wat nou de reden was van Jeff om dit album af te keuren blijft voor mij een raadsel. Het is echt een sterk album en was een meer dan goede opvolger geweest van Grace. Misschien was hij iets te perfectionistisch of zat hij echt niet lekker in zijn vel en had daardoor niet door dat hij weer een meesterwerk had gemaakt. Het blijft gissen, maar het blijft toch eeuwig zonde dat hij dit niet voor zijn dood heeft uitgebracht.

Op het moment dat ik dit album aan het luisteren was, was ik over Jeff zijn leven aan het lezen en over zijn tragische dood. Op het moment dat het nummer You and I aanbrak las ik dat Jeff verloofd was. Dat nummer en Jeff zijn stem kwamen toen toch behoorlijk binnen moet ik zeggen.

De tweede disc had niet gehoeven, maar zie ik ook meer als bonus en neem ik om die reden niet mee in mijn oordeel. Die cd zal ik ook niet meer opzetten, want dat is echt te verschrikkelijk. Denk dat er weinig mensen zullen zijn die voor hun plezier disc twee opzetten.

Staan toch echt wel een paar mooie nummers op hoor. Haven't You Heard, Demon John en vooral Jewel Box. Vind je die ook verschrikkelijk?

Satisfied Mind is ook erg mooi, al hoort ie niet echt op dit album thuis, is veel eerder opgenomen.

Ik ben het wel met Visionary eens hoor.... en die paar nummers op cd2 waar je het over hebt, die een beetje "af" klinken zal ik maar zeggen, die hadden best tussen de nummers bij / op cd1 gepast...

Dan had de plaat voor mij ook veel meer het gevoel gegeven een reguliere plaat te zijn en dus de echte 2e cd van Buckley...

Nu blijft het toch de postume kliekjes plaat....

Persoonlijk vind ik van disc twee alleen Nightmares by the Sea [Demo] en New Year's Prayer [Demo] te pruimen. De rest vond ik niet noemenswaardig. Normaal gesproken vind ik het fantastisch om demo's te horen van mijn favoriete artiesten (Michael Jackson, John Lennon, The Beatles) Maar deze demo's zijn verschrikkelijk. Het lijkt of Jeff zelf niet wist welke kant hij op wilde en dat hoor je ook overduidelijk vind ik.

Ik weet het niet zo. Dit is natuurlijk ook geen regulier album, hoewel het wel alsdien wordt aangegeven op deze website.
Er staan enkele mooie nummers op, maar ook een aantal complete missers. Voornamelijk op de tweede CD.
Toch vind ik die tweede CD niet in het geheel slecht. I Know We Could Be So Happy Baby en Satisfied Mind vind ik echte pareltjes. Gunshot Glitter is daar tegenover wel een enorme misser. Dat maakt vooral de tweede CD heel moeilijk te beoordelen.

De eerste CD is wat makkelijker te beoordelen.
Opened Once, Yard of Blonde Girls en Vancouver vind ik heel mooi op die CD.
Verder staan daar ook wat mindere nummers op, of: nummers die niet helemaal mijn cup of tea zijn.
Daarnaast was dit werk natuurlijk allemaal nog niet helemaal af.

Vergelijk het met Grace (wat je natuurlijk niet moet doen) en je zult zien dat het een stuk minder is. 'Anders' is misschien een beter woord, maar ook minder: minder gestructureerd - voornamelijk op disc 2 waar ook het een en ander opstaat dat meer lijkt op psychologisch verwerking door schreeuwen dan op muziek.
Ja, daar tegenover staan dan weer de 5 eerder genoemde goede liedjes, en nog wel een aantal goede nummers. Vast en zeker ook wat groeidiamantjes. Morning Theft wordt veel genoemd, en Everybody Here Wants You schijnt ook mooi te zijn hoewel ik dat zelf niet zo vond.
Ik geef het voorlopig even een neutrale drie sterren en ik zal kijken wat volgende luisterbeurten aan mijn mening aanvullen!

De eerste 14 nummers van deze dubbelaar vind ik goed tot zeer goed met het schitterende Everybody Wants You als absolute uitschieter, een geweldig nummer.
Vanaf Murder Suicide t/m Demon John haak ik af om pas bij Your Flesh Is So Nice weer op te veren.
Satisfied Mind is een fraaie afsluiter en de slotzin van de plaat I''ll leave this old world with a satisfied mind zet je toch even aan het denken.
Op basis van het gebodene op CD 1 denk ik toch om de plaat in huis te halen.

deze cd is nog niet zo erg als ik had verwacht.

Gevonden bij een rondwandel winkel, en dus maar eens meegenomen.. Geen spijt van, eerder dat ik het niet eerder heb beluisterd.

1e indruk is toch echt wel dat dit een mooie plaat is geworden, en eigenlijk als geheel (cd 1 vooral) vind ik m prettiger dan Grace!

De eerste CD is best goed alhoewel het een soort van demo's zijn. Sterke nummers door de bank genomen. You and I is huiveringwekkend mooi.

De tweede cd gaat gebukt onder de 4 sporen opnames die behoorlijk rammelen. Het afsluitende nummer is daarintegen weer erg mooi.

Ik snap eerdere meningen niet. De nummers op de eerste cd zijn echt wel af. Dat hoor je doordat alle lagen en achtergrond partijen aanwezig zijn. De vraag is alleen of t albumtracks zijn of tussendoortjes oftewel afvallers. Kan me goed voorstellen dat cover yard of blond girls echt n afvaller was geweest voor Jeff. Wellicht n b-kantje. Zeker is wel dat de beste helft gecombineerd met wie weet wat voot meer moois hij nog had kunnen maken grace had kunnen overtreffen en die lat lag al zo hoog. Misschien te hoog.

De eerste cd krijgt va mij een 3,5 en de tweede is natuurlijk minder zo slecht als sommige hier doen vermoeden is het zeker niet. Ik zou daar een 3,0 op plakken. Ik ben in een milde bui en rond de zeg maar 3,25 af naar boven

Gisteren Rick Beato gezien op YouTube over Vancouver. Geweldig! Aanrader!
Meteen de CD weer sinds lang beluisterd. Ruwe diamant, al ergens gelezen hierboven. Heel juist. Daardoor nog steeds relevant.
Mijn favoriete track is de cover van Back In NYC. Niet erg mooi, wel genoeg weerhaken om in mijn geheugen te blijven hangen.
Of dit meer zegt over de kwaliteit van de song of die van mijn geheugen weet ik niet.

Geweldige plaat. Wel jammer dat het tweede deel een aantal zeer matige nummers kent. Blijf het altijd lastig vinden dat het wordt uitgebracht terwijl de artiest er (nog) niet tevreden over was. Maar het is duidelijk dat Jeff de lat erg hoog had gelegd.
Everybody wants you en New Years Prayer zijn 5 sterren tracks

Natuurlijk heb ik de plaat gekocht in 1998, maar na een paar nummers kwam ik erachter dat ik er niet naar kon luisteren. Het was gewoon te pijnlijk. Jeff Buckley heeft mij met 'Grace' ergens geraakt, waar niet een andere zanger/band gekomen is. Zijn dood werd daarom iets persoonlijks. Hetzelfde gold ook voor de video van een optreden die ik ooit leende van een collega. Ik kon het niet zien. (Inmiddels wel, maar dan op DVD.)

Door de documentaire heb ik dit album toch maar eens opgezet en ja, ik kan er relatie mee gaan opbouwen in 2026. Het blijft onaf, maar ik hoorde op cd1 een aantal geweldige nummers. Het is tijd.