Dan gaan we deze avond verder op hetzelfde aangename Lacy-elan. Hier bijgestaan door een van mijn andere Jazzhelden Don Cherry. Wat op zich een vrij aparte combinatie lijkt al houden beide heren het hier zoals verwacht voornamelijk erg gemoedelijk aan de hand van Ellington- en Monkcomposities. Voornamelijk hun soleerwerk valt op in positieve zin, verder tel ik maar één solo van zowel Carl Brown als Billy Higgins wat ergens wel bijzonder jammer is. Een erg fijn album al heb je toch het gevoel dat hier meer in had kunnen zitten gezien het ongelooflijke talent dat deze heren herbergen
