Emerson, Lake & Palmer - The Best Of (1994)

oeeeeeeeeeeeh...wat a lucky man

Fanfare for the Common Man

Goede gasten dit. Ik luister steeds meer van ze. Muzikaal gewoon erg goed en spannend...en de samenzang ook erg mooi!

Ja ze hebben erg goede muziek gemaakt... maar ook vreselijke bagger. Helaas is er ook wel wat van het laatste op deze 'best of' terecht gekomen (I Believe in Father Christmas scoort erg hoog op mijn 'worst songs ever' lijstje)

Heb je Welcome Back My Friends en Pictures at an Exhibition al eens gehoord? Zijn voor mij samen met Works volume 1 toch wel hun hoogtepunten.

Maar hier staan toch ook Tarkus, Karn Evil 9, Jerusalem en Hoedown op. En dat voor een Best of! Eigenlijk best dapper.

Just take a pebble ontbreekt.

Emerson, Lake & Palmer was één van de populairste en meest begaafde symfonische rockbands in de eerste helft van de jaren '70 en deze verzamelaar bevat dan voornamelijk songs uit deze glorieperiode.
"Lucky Man" is een geweldige klassieker, "Fanfare for the Common Man" en het erg lange "Tarkus" vind ik ook erg geslaagd, enkel "Black Moon" en "I Believe in Father Christmas" vind ik minder goed.

De bombastische symforock van E.L.P is vaak wat onbegrepen.
Velen vonden het te veel van het goede. Keith Emerson bijvoorbeeld paste net zo makkelijk zware stukken van verschillende klassieke componisten toe in de songs. Drummer Carl Palmer een technisch groots slagwerker, timmerde het begaafd dicht en Greg Lake zoemde er lekker omheen.
Persoonlijk vind ik de reguliere albums van het trio nauwelijks om door te komen. Erg veel krachtpatserij en bij vlagen nogal over the top.
Een Best of kan dan een optie zijn, daar ik de stukken van Greg lake meestal wel heel mooi vindt.
Natuurlijk zijn Knife Edge, Fanfare Of The Common Man en Karn Evil prima stukken, maar ik blijf erbij dat E.L.P mij nooit helemaal heeft kunnen bekoren.

In hun beginjaren was ELP nog inventief en goed te doen, nadien moest ELP het steeds meer hebben van bombast en technische krachtpatserij. De meeste stukken hierop, zeker die van Greg Lake, vind ik wel erg mooi. Dit is een prima compilatie, al had hun versie van "Peter Gunn" er ook op mogen staan.

Ik geloof dat ELP zo'n 5 studio albums heeft gemaakt met nummers die vervolgens te horen zijn op nog 2 live albums. Dat maakt in totaal 7, waarbij je de eerste 4 kunt inlijsten als sublieme meesterwerken, en vervolgens de laatste 3 meteen in de vuilnisbak kunt kieperen als zijnde onvoorstelbare bagger.
Naast deze 7 zijn er vervolgens een stuk of 25 "best of" albums van dit trio verschenen, al dan niet onder de titel "very best of" Mocht je verzamelaar zijn van al het werk van ELP, dan ben je niet te benijden als je verzuchtend de zoveelste versie van "Fanfare" en "Knife Edge" staat toe te voegen in je platenkast. Maar je weet nooit: er zijn ook mensen die 40 keer naar dezelfde film gaan, dus wie weet zijn er ook mensen die 40 exact dezelfde versies van ELP nummers sparen.
Deze "best of" kende ik nog niet, en dat laat ik ook maar zo.
Op naar de volgende "best of the very best."

Deze eens besteld Emerson, Lake & Palmer - From the Beginning (2007) en later uitgebouwd met CD's van het debuut, de opvolger en de vierde worp (van die dubbelalbums met een remix van Steven Wilson). 'Trilogy' was alleen de voorafgaande heruitgave voorhanden bij, toen nog, Dodax en nu het punt gepasseerd dat ik dat zo nodig op CD moet hebben want de LP volstaat wel. De rest idem als LP opgescharreld en 'Pictures at an Exhibition' dan wel weer 2CD, al behoort dat niet tot mijn favoriete werk.

Ik heb een verzamelaar met dezelfde titel, dezelfde tracks (ook in die volgorde) maar met een andere hoes. Deze komt uit 1995. Engelse uitgave.

Grote vraag: waarom staat hier Peter Gunn niet op (in de live-uitvoering)?

Omdat Peter Gunn een cover is van Henry Mancini uit de jaren 50 en ondanks de eigentijdse bewerking dus geen origineel van ELP. De platenmaatschappij ziet het nummer niet als een origineel ELP werkstuk en vindt het derhalve niet passend op een "best of" album.
Wat wel vreemd is in dit verband is dat Fanfare of the Common Man er dan weer wel op staat, dit is namelijk van origine een werkstuk van Aaron Copland uit 1942. Waarschijnlijk is de bewerking hiervan door ELP dusdanig dat het zo wezenlijk anders is dan het origineel dat het daarmee meer een ELP werkstuk is geworden. Maar dat is gissen van mijn kant.