Terry Riley - Happy Ending (1972)

Deze plaat zat bij een achttal vinyl platen die ik op een rommelmarkt op Corsica kocht voor 1,50 euro per plaat. (Daarnaast o.a. ook 2 Henri Cow, Genrle Giant, Ange, Gerard Manset).

Ik ben/was dolgelukkig met deze aankoop, maar het vinyl was niet in beste staat. Waarschijnlijk jaren in een schuur o.i.d. gelegen, dus ben ik hard bezig om het schoon te krijgen.

Deze plaat van Telly Riley was relatief het minst vuil, dus langzaam maar zeker gaat het gekraak er uit. Dit is een prachtige plaat van Terry Riley, een soundtrack van de Franse film 'les yeux fermes'. Opgenomen in de beroemde 'strawberry studio' in Frankrijk waar ook andere grootheden zoals Elton John, maar ook Magma hun platen opnamen.
Deze plaat werd trouwens niet uitgegeven in de USA , wat toch wel apart was. Want het is een prachtig album.

In 1970-1975 wemelde het natuurlijk van prog groepen en invloeden en daar midden in zaten dus ook dat wat we nu neo klassieke of minimalisten noemen, waaronder dus Terry Riley. Soms is zeker in die tijd het verschil niet goed te maken. Wat wel een verschil was dat de prog groepen aandacht wisten te trekken niet enkel met hun muziek , maar ook met andere zaken en dat voor mensen als Terry Riley niet aan de orde was. Terry Riley was een te serieus muzikant/componist om zich druk te maken over marketing of op te vaIlen. IK heb van Terry Riley ook de klassieker 'A rainbow in curved air' , ook een prachtige plaat. Dat Terry Riley toch wel een bepaalde status had blijkt uit onder andere het verhaal dat de synth-gesequenced intro van The Who's "Baba O' Riley" eigenlijk een "tribute" of "cover" van Terry's muzikale taal was, en als je goed luistert hoor je ergens wel wat vergelijkingen, mede door de instrumentatie. Want de instrumentatie is vaak de synths, hammond orgel. Of het verhaal klopt, dat weet ik niet zeker...

Deze plaat heeft Terry Riley helemaal alleen opgenomen, dus niet met een ensemble. Kant A "Journey From the Death of a Friend" heeft overlappende orgelpatronen, in een rustig en langzaam tempo. Een Moog, elektrische piano en zelfs een standaardpiano worden hier gebruikt. Kant A is wat we nu echt neo klassiek en minimalistisch zouden noemen.
Kant 2 Het titelnummer begint met een vergelijkbaar gebruik van blaasinstrumenten, maar in plaats van een constante orgeldrone is het een mooi ruimtelijk orgel dat niet op één plek blijft hangen. Aan het einde klinkt een vrij jazzy piano. Dit is de wat meer jazzy en avant garde achtige Terry Riley.

Een heel mooi album en ik denk dat de invloed van Terry Riley misschien toch wel belangrijker is gewest voor de prog muziek dan bekend. Zo ver ik weet leeft hij nog, intussen 90 jaar oud !