Otis Spann - The Blues Never Die! (1965)

Lekker authentiek bluesplaatje. Doet het prima met karnemelk in de tuin, zo rond het middaguur.

Helaas begint dit album met het saaiste nummer, maar de rest is smullen.

Het begint inderdaad vrij ingetogen, maar ontpopt zich al snel als een zeer levendig album. Otis Spann is hier de leider van een zeer hechte groep prima bluesmusici en geeft iedereen de ruimte. Mondharmonicaspeler James Cotton neemt in 5 nummers de vocalen waar en schittert op de instrumental Lightnin'. Ook heb ik weer geboeid zitten luisteren naar het erg mooie spel van gitarist James Madison op een van de fijnste nummers, namelijk One More Mile to Go. En (dat vergeet ik bijna te zeggen) Otis Spann steekt, zoals gewoonlijk, in goede vorm. Dit is zo'n album dat je gerust een paar maal per week kunt beluisteren, en dat is precies wat er afgelopen week is gebeurd.