Patrick O'Hearn - Trust (1995)

Wat ik tot nu toe heb gehoord van Patrick O'Hearn komt warm over en de composities zitten goed in elkaar. Voordat O' Hearn solo ging speelde hij de bass in de begeleidingsband van Frank Zappa. Op dit album werkt O'Hearn samen met een vijftal andere muzikanten. Hetgeen steeds als een rode draad in de composites terugkomt zijn de warme klanken uit de bass-gitaar.

Met klanken die wat aan klagen doen denken begint Liberty. Het klinkt daardoor alsof iemand naar vrijheid snakt. Wat later komt die vrijheid er ook. De sfeer wordt wat openner toch is daar al snel het besef dat vrijheid een groot goed is waar je zuinig mee moet omspringen. Dit alles wordt mooi instrumentaal verwoord, waardoor de compositie relatief kort lijkt. Aan het begin van Two Continents vliegt bij mij even een beeld door mijn hoofd van de Berlijnse Muur. Twee werelden die erg dichtbij elkaar liggen, maar zo anders zijn. Ook moet ik wat denken aan Russians van Sting. Een goed verhaal dus. Equinox begint vrij donker en zoekend, maar snel heb ik het gevoel dat er subtiel naar een minder donkere sfeer wordt toegewerkt. Het is fraaie wijdse muziek die me aan fraaie landschappen doet denken waar het nodige in plaats waardoor het zeker niet saai is.

Trust begint in een ontspannen sfeer waar goed is te horen hoe laag een bas-gitaar kan klinken. Verder bestaat de compositie uit wat losse klanken die een ruimtelijk sfeer beeld creëeren. Het doet mij wat denken aan een heerlijk stuk wandelen door de natuur. Met ingehouden vrolijkheid begint Synergy. Later in het stuk lijkt het wel of ik mensen met plezier zie werken aan een lopende band waar ik me eigenlijk geen voorstelling van kan maken dat dat zo kan. Buiten dit om zit er ook iets in wat een tikje depri aandoet.

Met haast uitzichloze klanken begint The Lone Man. Als daar later de bass van O'Hearn bijkomt wordt dit nog eens versterkt. In gedachte zie ik een man op een groot plein staan waar niemand contact mee wil. Heel wat vrolijker is het begin van 3 Circels. Een prettig ritme vult de kamer en als ik in de auto zou zitten, zou ik al snel het gevoel hebben dat ik door een mooi glooiend landschap ga. Een lekker gevoel dus wat aan de vakantie doet denken. Met wat natuurklanken begint Farwell. De tonen die uit de bassgitaar komen doen me denken aan de lichtstralen van een vuurtoren. Hierdoor krijg ik het gevoel of ik in haven ben en afscheid neem van een goede kennis voor langere tijd. Een gevoel van weemoed en verlatenheid.

Een mooi album dus dit Trust van Patrick O'Hearn, met mooi uiteenlopende verhalen die toch één boek vormen om laat op de avond te lezen voor het slapen gaan.