Patrick O'Hearn - Slow Time (2005)

Al bij het zien van het plaatje van de hoes bekruipt mij al een plezierg idee voor muziekliefhebbers. Een mooi fraai vrijstaand huis en geen buren te bekennen, dus de stereo kan eens laten horen wat hij kan. Maar aan de andere kant denk ik dat de eenzaamheid behoorlijk hard kan toe slaan.

Aan het begin van dit album heb ik het idee dat ik heel vroeg een wandeling maak in een binnenstad. Iemand laat rustgevende muziek horen op een beiaard en hier door alleen al raak je in een bepaalde trance. Tijd lijkt even niet te bestaan, dat is volgens mij wat Patrick O' Hearn wil zeggen met Music for Three Vibraphones. De track Slow Time trekt die lijn mooi door. Het doet me een beetje denken aan de ambient van Brain Eno. Muziek dus voor dat het woord stress werd uitgevonden. Klanken die erg tegen de stilte aan zitten. Uiterst vriendelijk is het begin van Let's Move On. Het lijkt wel of iemand aan me vraagt of ik een stukje wil opschuiven op het bankje waarop ik zit, zodat hij of zij ook kan genieten van het landschap wat in de compositie is te horen. Nog lekker ruim en een uitzicht tot het oneindige.

I Could Live Here trekt die sfeer mooi door. Een mooi rustig begin die een beeld oproepen of iemand bezig is om een prettige leefomgeving voor zichzelf en andere aan het bedenken is. Hierbij draait het vooral om ruimte voor elkaar te creëren. subtiele piano-klanken versterken dit beeld. Where We Once Stood roept een gevoel van weemoed op. Gevoelsmatig loop ik langs de plek waar ooit mijn basisschool stond en waar nu een saai kantoorpand staat. Het roept emoties op van een verleden waar niets tastbaars van over is. Slechts de herinnering leeft voort.

I Remember Now begint met wat gongslagen de me min of meer tot de orde van de dag roepen. Hierna wordt een wijds beeld geschetst wat tot de horizon lijkt te lopen. In de muziek gebeurt niet veel, maar het is wel erg knap te noemen dat weinig zoveel kan betekennen. A Welcome Sight brengt wat leven in de brouwerij, zei het wel uiterst delicaat. In gedachte zie ik iemand naar buiten komen uit het huis op de hoes om te genieten van de rust om zich heen. En die rust blijft nog wel even. Still Standing begint heel zacht, maar langzaam maar zeker komt er een tikje leven in de compositie, waardoor het een gevoel oproept dat het heerlijk wonen is ver van de bewoonde wereld.

Door dit bovenstaande is Slow Time van Patrick O' Hearn een heerlijk album geworden om op te onthaasten en even alle drukte te doen vergeten. Een mooi verhaal voor het slapen gaan bijvoorbeeld.