A Mountain of One - Collected Works (2007)

Ik had begrepen dat dit verkapte debuutalbum (de eerste twee EP's en een nieuw nummer zijn hier op verzameld) wel een beetje in de hoek van Lindstrom/Studio, etc. zat, maar dat zit het maar bij vlagen helaas...

De eerste drie nummers klinken als een kruisbestuiving tussen Yes (de stem) en Bark Psychosis' Hex, maar ontdaan van alle stekelige randjes. Een stukje wegdromerij van het redelijke soort.

Daarna is het geheel vrij wisselvallig. Can't Be Serious breekt met de dromerige trend en gaat een beetje de dub/disco-kant uit. Hier houd ik dan wel van. Innocent Reprise zit ook in die hoek... mooie ritmische track, lekker emotioneel. Die nummers redden dit album niet, want daarna wordt het een wat vermoeiende trip: de muziek heeft te weinig smoel om echt indruk te maken en het 'new age'-achtige sfeertje gaat me op een gegeven moment tegenstaan.

'Brown Piano' is lichtjes fantastisch! Staan op pukkelpop trouwens. Hier wil ik meer van horen.

Ik hoop dat meer mensen dit leren kennen..

Er komt een nieuwe plaat uit naar het schijnt. Ik kijk er naar uit!

en die is reeds gelekt onder de titel "Institute of Joy". Straks maar eens een luisterbeurt aan wagen

Hopelijk wordt ze hier dan ook op musicmeter gezet.. Anders kan ik alleen maar besluiten dat dit serieus ondergewaardeerd is.

Je kan hem er ook zelf opzetten he.

Wel apart dat dit soort kitch nog zo goed scoort...

Ik wist niet zo goed wat ik hiervan moest verwachten...naam en titel zeiden mij geheel niets. Maar wat herman al erover zegt, kan ik mij wel wat in vinden.
Het begin belooft meer als wat verder op waar gemaakt word. Wat wisselvallig en een beetje ratjetoe aan stijlen, die de coherentie van het album wat teniet doet.
Toch heb ik er best met plezier naar geluisterd, alhoewel ook mijn aandacht naar mate het album vorderde wat verder afdwaalde.