Diana Krall - Live in Paris (2002)

Mooie liveplaat van Mevrouw Elvis Costello.

Ik moet ze nog eens herbeluisteren, maar onthield dat het een sfeervolle plaat was.

I've Got You Under My Skin zal ik altijd unbeatable blijven vinden in Frank Sinatra's uitvoering, maar Krall komt er goed weg mee.
Zo ook met Fly Me To The Moon.

3.5

***1/2

zeer goeie live plaat , sterk materiaal en zeer goed gebracht , costello kan fier zijn , en wat een mooie madame ,

Voor audiofielen ook een mooie plaat! Super mooi opgenomen. De muziek is ook geweldig. Voor wie niets van haar heeft....ik zou beginnen met deze!

Beslist waar!
En kijk; zo zit mevrouw Krall ook nog eens in de updates, want dat pure rockvolkje hier....
mist veel door nooit eens een jazzplaatje vast te nemen, het doosje ervan te openen en dat jazz-ceedeetje eens in de cd-speler te schuiven, en de volumeknop wat naar rechts te draaien.


PS: Elvis Costello is een gelukzak, die slaapt bij deze Madame!

Wat een werkelijk prachtig opgenomen plaat (speciale 45 rpm vinyl uitvoering) is deze Live in Paris toch. A Case of Ypu is adembenemend mooi gezongen. Elk zuchtje en kuchje is te horen. Kan de cd versie in de verste verte niet aan tippen. Prachtige live weergave van het repertoire tot aan 2002 van deze mooie dame. Alles klopt.

Klinkt inderdaad als een klok, maar ook wel een beetje heel erg steriel (in mijn oren), wat in mijn beleving voor een groot deel aan de stem van Diana Krall ligt (en zo koel als ze klinkt, zo ziet ze er ook uit - al kan schijn bedriegen, wat ik onmiddellijk toegeef). Wel geniet ik van Diana's pianospel, en vooral van de heren John Clayton (bas) en Anthony Wilson (gitaar), dat is allemaal dik in orde. Ik kom echter niet veel hoger dan 3,5 *, ook door de trage tempi. Neen, dit album is niet erg aan mij besteed.

Lekkere (achtergrond)muziek zeg. Eerlijk gezegd niet verwacht.

Hedenochtend - zondagochtend: time for (vocal) jazz - weer eens in de speler gedaan, na Astrud Gilberto's - Finest Hour.

[d.g.n.e.d-modus] Tja, ondanks cd hoorde echt ik wel dat dit mooi was opgenomen en werd weergegeven; m.n. begeleiding. Stem van La Krall kan mij totaal niet bekoren, MOR, schel, te weinig drama/diepgang en dat komt echt tot uiting in de 'evergreens' (die op je interne harddisk, a.k.a. geheugen, zitten): Let's Fall in Love, The Look of Love, I've Got you Under My Skin, Just the Way You Are, Fly Me to the Moon, maar vooral A Case of You.

In dat laatste nummer blijkt dat haar stem - imo; vandaar m'n alert - gewoon in vocale dramatiek tekort schiet; ik hoor de oprechtheid van een verkoopster van de herenkledingafdeling van Macy's of Sears - erg Amerikaans dus. Eigenlijk verveelt die stem me gewoon. Dat blijktme name uit de evergreens; ik ken uitvoeringen met meer drama en/of gevoel. Voorbeeld: A Case of You in de originele uitvoering van Joni Mitchell zit voor mij meer gevoel, net zoals in de uitvoering van Cristina Branco (hoe exotisch dat ook moge klinken).
[/d.g.n.e.d-modus] de gustibus non est disputandum Hoe goed het album ook moge klinken, betekent dat niet meer dan 3*