Sunspot Jonz - Never Surrender (2008)
Alternatieve titel: Journey to the Suns: Part 3
mijn stem
3 stemmen
Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: Outhouse
-
Animalface (4:24)
-
Dammn!! (3:11)
-
Sidewinderz Theme (4:03)
-
Tick Tock (3:05)
-
OK Now (4:23)
met The Gift of Gab
-
We Are the Ones (4:21)
-
Dirty Harry (2:24)
-
Dr. Zavago's Lab (4:44)
-
Sattellites (4:20)
-
Peppelepuu (3:11)
-
She's Got That (2:46)
-
Boys Don't Cry (3:32)
met Luckyiam.PSC
-
Happy Hour Kings (3:22)
-
Rita Lee (3:20)
-
So Fabulous (3:21)
-
Ride the Rhythm (3:35)
met The Grouch
-
Rick Flair's Communion (5:07)
-
If You're Not Falling Then You're Not Trying Hard Enough (3:08)
-
We're Bouncing (3:23)
-
Mr. Everything (3:35)
0
geplaatst: 19 januari 2008, 15:38 uur
Leuk album, na 1x luisteren. Producties vielen mij op, ik vind ze bijna allemaal goed. En Sunspot Jonz klinkt enthousiast.
0
Gekkenhuis
geplaatst: 5 februari 2008, 22:17 uur
Een ding dat je een artiest als Sunspot Jonz niet kan verwijten is luiheid. Hij heeft namelijk sinds 2000 maar liefst 10 (!) soloalbums uitgebracht en daar zijn de albums die hij met zijn Living Legends-crew en de Mystik Journeyman (Sunspot Jonz en mede Living Legends lid Luckyiam.PSC) niet eens bij opgeteld. Een echte doorbraak en de daarbij horende erkenning heeft Sunspot Jonz nog niet genoten. Wellicht dat hij met Never Surrender (wat overigens Sunspot’s laatste soloalbum wordt) dit pleit kan beslechten.
Sunspot Jonz laat geen twijfel bestaan over zijn afkeer voor commerciële hiphop en zijn keuze voor de titel van het album. Op de webmail van Living Legends wordt dit met de volgende tekst uitgelegd:
Het moge dan ook duidelijk zijn dat Sunspot geen van de bovengenoemde onderwerpen aansnijdt op Never Surrender. Hij blijft op het album dicht bij zichzelf en zijn maatschappelijke betrokkenheid komt pontificaal naar voren. Onderwerpen die de meeste mensen bezighouden, zoals bijvoorbeeld de liefde en de vader-zoon relatie, passeren de revue en zorgen ervoor dat Never Surrender inhoudelijk vaak interessant blijft.
De beats op de plaat worden verzorgd door Sunspot zelf en de onbekende Marshall Law. Beiden produceren absoluut niet onverdienstelijk, maar ze kunnen niet voorkomen dat er toch een boel mindere tracks op het album staan. Sunspot lijkt elk goed nummer te willen compenseren met een misser, zodat de cd in evenwicht blijft. Zijn onbevangenheid is de belangrijkste oorzaak voor de onderlinge kwaliteitswisselingen. Pakt de ene keer een gewaagd refrein goed uit, zoals in het feelgoodnummer Peppelepuu, zo is het refrein in het daaropvolgende nummer (in dit geval She’s Got That) onder de maat en irritant.
Wellicht had Sunspot ervoor moeten kiezen om wat meer tracks te schrappen, terwijl hij zijn materiaal van ruim zeventig nummers al had terugbracht naar twintig. Nu zijn de dalen en pieken in evenwicht en dat zorgt ervoor dat Sunspot Jonz wederom niet echt weet te overtuigen.
Sunspot Jonz laat geen twijfel bestaan over zijn afkeer voor commerciële hiphop en zijn keuze voor de titel van het album. Op de webmail van Living Legends wordt dit met de volgende tekst uitgelegd:
I'll never surrender to the thought that I have to be like all the fucking clowns I see on MTV and BET everyday//Wannabe thugs with no high school or college degree spreading their viral bacteria ridden raps like contaminated fluids out of a rusty hole in a leaky mental oil tanker.
Het moge dan ook duidelijk zijn dat Sunspot geen van de bovengenoemde onderwerpen aansnijdt op Never Surrender. Hij blijft op het album dicht bij zichzelf en zijn maatschappelijke betrokkenheid komt pontificaal naar voren. Onderwerpen die de meeste mensen bezighouden, zoals bijvoorbeeld de liefde en de vader-zoon relatie, passeren de revue en zorgen ervoor dat Never Surrender inhoudelijk vaak interessant blijft.
De beats op de plaat worden verzorgd door Sunspot zelf en de onbekende Marshall Law. Beiden produceren absoluut niet onverdienstelijk, maar ze kunnen niet voorkomen dat er toch een boel mindere tracks op het album staan. Sunspot lijkt elk goed nummer te willen compenseren met een misser, zodat de cd in evenwicht blijft. Zijn onbevangenheid is de belangrijkste oorzaak voor de onderlinge kwaliteitswisselingen. Pakt de ene keer een gewaagd refrein goed uit, zoals in het feelgoodnummer Peppelepuu, zo is het refrein in het daaropvolgende nummer (in dit geval She’s Got That) onder de maat en irritant.
Wellicht had Sunspot ervoor moeten kiezen om wat meer tracks te schrappen, terwijl hij zijn materiaal van ruim zeventig nummers al had terugbracht naar twintig. Nu zijn de dalen en pieken in evenwicht en dat zorgt ervoor dat Sunspot Jonz wederom niet echt weet te overtuigen.
0
geplaatst: 26 april 2008, 14:16 uur
Vind Sunspot erg veelzijdig op dit album. Vind het lastig hier een goede beoordeling over te geven. Staan erg veel goede nummers op maar ook een aantal nummers die me tegen vallen. Producties zijn vaak leuk gedaan, maar er zitten ook hier weer een aantal 'net niet' producties in. Album duurt mij verder iets te lang.
0
geplaatst: 2 mei 2008, 16:45 uur
Ik vind hem toch wel iets minder nu. De houdbaarheid is niet echt lang.
* denotes required fields.
* denotes required fields.