Harpers Bizarre - Feelin' Groovy (1967)

Als je deze niet kunt vinden, zoals ondergetekende, veel hiervan staan op HB verzamelaars, Peter and the Wolf heb ik dus nooit mogen horen. . .
Come to the Sunshine gelukkig wel, want een der eerste schrijfsels van Van Dyke Parks en naast de Randy Newman nummers zeker interessant.

Inmiddels trotse eigenaar!
Harpers Bizarre is bekend geworden door de titelsong van Paul Simon, maar eigenlijk struikel je in hun oeuvre over goede Randy Newman vertolkingen.
Hoor hier maar eens zijn The Debutante's Ball, slechts alleen door HB opgenomen en bevat onsterfelijke regels als: No one gets stoned, it is all chapperoned!
O,ja dat Peter&Wolf is Prokofjev op z'n sixtiest !

Toen ik dit album op cd kocht, ergens in de jaren 90, kende ik alleen maar de singles 59th Street Bridge Song en Come To The Sunshine die ik beide wel eens gehoord had in de jaren 60. Mijn aankoop was dus een beetje op goed geluk, maar het gehele album is me echter goed bevallen. De luchtige afbeelding van de groepsleden, netjes gekleed en op een zonnige dag, past erg goed bij de muziek op dit album, die gecategoriseerd kan worden als soft rock of sunshine pop, maar dan met een knipoog naar Broadway en de Roaring Twenties. De vijf groepsleden zingen bijna allemaal, en die gelaagde zang, tesamen met de strijkers- en houtblazersarrangementen resulteren op dit debuutalbum (onder toeziend oog van producer Lenny Waronker) in een zeer kenmerkend geluid. Je moet er van houden (hoewel dat uiteraard voor alle soorten muziek geldt), maar het verveelt (mij) niet snel. De bijdrage van Van Dyke Parks, die als sessiemuzikant en arrangeur zijn stempel op dit album drukte, heeft daar ook wel mee te maken. Hij droeg verder Come To The Sunshine bij, en van Randy Newman staan er zelfs drie liedjes op, waarvan ik vooral Simon Smith And The Amazing Dancing Bear erg goed gedaan vind.
Na dit debuut verschenen er nog drie albums, die naar mijn mening ook de moeite waard zijn.