Raison d'Être - The Empty Hollow Unfolds (2000)

Dit album heeft mijn perceptie van muziek voorgoed veranderd. Geen vast stramien, geen couplet, refrein, couplet, maar melodieën met kleine nuances in de vorm van vreemde geluidjes zoals gekraak en schurend metaal.

Niet voor iedereen weggelegd, maar ik vind het prachtig. Vooral het eind stuk van nummer 2, waarin ineens een intens euforisch gevoel de kop opsteekt.

Probeer ook de andere albums eens van Raison d'etre zou ik zeggen. Enthralled... vind ik zijn mooiste album.

Zal ik doen, maar ik vond Prospectus uit hetzelfde jaar niet echt super. Zitten mooie elementen in, maar klinkt erg gefragmenteerd, onsamenhangend. Aan het eind van één van de composities staat trouwens wel een akelig mooi koor, dan gooi ik het volume omhoog tot ik wakker schrik bij het volgende nummer.

Prospectus vond ik ook minder ja. Mooier vind ik de albums Enthralled by the winds of loneliness en In sadness, silence and solitude.

Leuk side project van Peter Anderson (de man achter al dit moois) is Necrophorus. Luister eens naar de fantastische track 'Water from arcane delight'.

O ja en dan heb je ook de formatie Letum nog. Borduurt hier allemaal op voort. Prachtig!

Ik zal ze een luisterbeurt geven. Ik ben benieuwd.

Deze verzamelaar is ook wel interessant: Perception Multiplied, multiplicity unified.
The manifold of Peter Andersson. Geeft wel een behoorlijk afwisselend beeld van meneer Anderson.

O ja, dat is een overzichts cd van hem he. Heb ik nog niet beluisterd, ga ik zeker doen.
Wat een mooie titel trouwens.

gisteren op de kop kunnen tikken. en ondertussen goed bevonden!
even goed als het hiervoor al aangehaalde meesterwerk "entralled by the winds.."

"The manifold of peter andersson" is ook wel eens leuk om man's andere projecten te leren kennen. Voor geen geld te bestellen op de CMI-site.

Een vriend van mij, zei laatst tegen mij:"Jij luistert naar muziek, zoals je een boek leest."
En die opmerking plaatste die, toen we naar dit meesterwerk van Peter Anderssons Raison d'Etre zaten te luisteren. En daarmee sloeg hij de spijker op de kop. Dit luister je namelijk niet zomaar even weg. Je moet je er echt voor open te stellen en jezelf de tijd nemen, om al die onaardse en duistere schoonheid op je in te laten werken. En je moet natuurlijk van Dark Ambient houden. Alle grenzen van het muzikale spectrum, verdwijnen definitief met het beluisteren van dit album, maar wat is ie goed!!!
Nummer 2 is de beste, en Jeanicious heeft gelijk over dat euforische gevoel in de 2e helft. Het middenstuk bezorgd me overigens nog steeds koude rillingen. Dit moet echt geluisterd worden met een koptelefoon!! Geniaal!!!! De rest van het album is ook super, allen track 5 is m.i. te lang, zonder dat er echt wat bijzonders gebeurd......

muziek voorbij de schemering

Raison d'Etre is één van de koplopers als het gaat om duistere, subversieve, maar uiterst sfeervolle ambient. The Empty Hollow Unfolds is een broeierige cd die je het beste na zonsondergang kunt luisteren. Het liefst bij regen. Wierook en kaarsen erbij en je kunt er de hele avond tegenaan.

Deze cd een keer gedraaid op de Mookerheide in de auto, terwijl we op zoek gingen naar de geest van Knipschaar de Tollenaar. Muziek maakte de sfeer kompleet. Erg vet album, een van de betere artiesten op Coldmeat.

Ik heb 'm al die tijd in m'n achterhoofd gehouden, het fenomeen Raison d'Etre dan, en dan nu heb ik The Empty Hollow Unfolds eens geprobeerd. Het bevalt me al direct bij de eerste luisterbeurt beter dan Lustmord. Waar die laatste met zijn kille klimaatlandschappen, waarbij hij zwarte gaten, de hel en broeierige vulkaankraters aandoet, een beetje vermoeiend is, daar boeit Raison d'Etre voor de volledige 53 minuten en 28 seconden. De sfeer van slepende grafstenen, kettingen, piepende kooideuren en de mantel van de dood die over je heen wordt geslagen is iets waar ik mij zeer bij thuis voel. Een diepere analyse van het geheel volgt nog, misschien.

Na herbeluisteren: meesterlijk en meeslepend en vooral zeer diepgaand album. Hier wordt echt een appèl gedaan op je emoties. (Meer nog zelfs dan inderdaad bij een meer voor de hand liggendere act als Lustmord of kleine Cold Meat broertje Coph Nia. )

Raison d'Etre geeft je een vervreemdend gevoel van déjà-vu, alsof Peter Andersson je heftigste nachtmerries kent en deze verwoordt.