Sam Brown - Of the Moment (2007)

Sam Brown heeft een stem die je een beetje moet liggen. Zelf vind ik het de ene keer prachtig en de andere keer irriteert het me wat.
Op dit album valt dat redelijk de positieve kant op en dat komt waarschijnlijk door de composities, composities die je volgens mij onder de knie moet krijgen want het moet langzaam groeien. Tijdens de eerste luisterbeurt was het album nog een grote brij voor mij, maar daarna kan het ontrafelen beginnen en toen ontdekte ik dat het erg sterk in elkaar zit. Haar stem past perfect binnen dit tempo dat over het algemeen vrij laag ligt op dit album. Zodra het tempo een beetje omhoog gaat zoals op Walk with Me dan verdwijnt de glans een beetje en verslapt mijn aandacht ietwat.
Het zal even doorzetten gaan worden wil ik dit album helemaal in mijn hart sluiten, maar ik heb zo het vermoeden dat het moet lukken mits er maar wat doorzettingsvermogen aanwezig is en dat kan ik niet garanderen want er is al zo veel moois en dit jaar verschijnen er wel heel erg veel prachtige albums. Hierdoor zou dit wel eens in de vergetelheid kunnen geraken iets wat voor Sam Brown toch wel een beetje opgaat op deze site en dat is niet terecht.
Dit Of the Moment is best een bijzonder album te noemen!

Mooi dat je alvast wat hebt achtergelaten hier over het album, Eric. 't Moet me er maar eens toe bewegen om er eindelijk 'n enigszins volwaardige review tegenaan te gooien.

Ik val meteen maar met de deur in huis door te zeggen dat ik dit duidelijk haar beste album vind na "43 Minutes" en waarschijnlijk haar meest artistieke. Gelukkig slechts weinig up-tempo nummers, want daar ligt nu eenmaal niet haar kracht. Enkel 't door jou genoemde 'Walk with Me' valt in die categorie en is idd wat minder, maar de zeker niet on-spannende (en steeds net weer even anders terugkerende) brug-refrein constructie tilt 't duidelijk uit boven de meeste van haar andere up-tempo maaksels.
De highlights zijn wat mij betreft o.a. 't feërieke 'Void', de heerlijk slepende blues van 'Do Right by Her' met 'n subtiel aanvullende glansrol voor de klarinet, de beeldschone melodie van 'Love Makes a Fool of Us All' en de luchtige vaudeville-met-country-touch van 'Over the Moon' (met bij beide weer die klarinet!).
Hét hoogtepunt van de CD is voor mij echter zonder twijfel 'Cradle Me in Your Arms'. Ik vind dat werkelijk 'n meesterwerkje van onderhuidse, geladen spanning over onoprechtheid in 'n relatie dat DIEP onder de huid kruipt met o.a. de treffende regel "He who dare not grasp the thorn should never crave the rose". Dit op 'n basis van 'n extreem vertraagde drum-sample, aangekleed met spook-achtige piano, dubbele bas en accordeon met als eindresultaat 'n ervaring die zich kan meten met het beste wat 'n band als Portishead in die sfeer heeft voortgebracht. Kippenvel!
Maar eigenlijk staan er geen zwakke nummers op, want ook de gloedvolle opener 'Loveless', gevolgd door 't R&B-achtige (!) 'You'd Think I'd Know by Now' mogen er bepaald wezen. Ook 't smeulend broeierige 'Show Your Love' en 't ietwat hoekige 'Satellite' worden beter en beter bij iedere beluistering en 'Away with the Faeries' sluit 't album op fraai ingetogen wijze af.
't Moge wel duidelijk zijn dat ik deze CD 'n 'unqualified' aanrader vind. Gaat dat dus beluisteren!

NB: Eric, je noemt ook haar stem. Is natuurlijk idd 'n kwestie van smaak, maar wat er in verband met dít album bij moet worden gezegd is dat ze vrij snel na de opname ervan onder 't mes moest vanwege 'n cyste op haar stembanden. Daardoor is haar stem hier af en toe iets gruiziger en ook ietsje minder flexibel in de hoogte dan gebruikelijk.

Mooie plaat weer van Sam! Zoals hier al gemeld wordt over het algemeen een laag tempo, wat de stem van Sam Brown het best tot zijn recht laat komen. Tot nu toe is Void mijn favoriete nummer, maar de andere doen daar niet veel voor onder.

Ik moet toch echt ook nog even "Show your love" noemen, wat een kippenvelnummer zeg!

Aan dat nummer moest ik aanvankelijk juist even wennen, maar 't is inmiddels aan 't groeien bij mij.