Afro Celt Sound System - Volume 3: Further in Time (2001)

Waren de 2 voorgaande albums al erg goed, deze is zo mogelijk nog beter. Alleen al North en North, Pt.2, laten je een kaleidascoop van kleuren zien in je kleine hersenpannetje die zijn weerga niet hebben en waarvan je zeker niet wist dat je het in je had..
Na een kort intermezzo met Gabriel om in ieder geval weer even op adem en aarde te komen, gaat het weer up tempo verder met Colossus. Wat een geluiden zitten daar in zeg, terwijl de drums en percussie maar door blijven denderen. Enfin, u begrijpt ik ben enthousiast over dit album. Zo en nu ga ik weer even dansen....

goeie plaat maar vond de 2 vorige een ietsje beter , best goeie nummers met p gabriel en de heer plant maar de formule is nu uitgemelkt

ACSS voor het eerst gehoord/gezien tijdens een optreden op Lowlands. Daar kwam een aardige vibe van af, waardoor stil staan/zitten niet mogelijk was...ietwat onder invloed, maar toch zeer bezwerende ritmes.

Dit album begint met een Enigma achtige sfeer, maar dan met een sfeer van een ander continent. North 1,2 is een relaxt begin, maar ook weer niet overdonderend.
When you're falling, is mede ook dankzij Peter Gabriel een prima nummer geworden en meeslepend.
Colossus en Lagan borduren door op allerlei geluiden en zijn zeer onderhoudend. Goeie ritmes.
Shadowman, moet ik in 1ste instantie wat aan wennen, door dat geprogrammeer, maar hersteld zich gaanderweg.

Life begains again, met die hypnotiserende zang van Robert Plant, goed idee om hem te vragen. Op zijn album Nighty Rearanger staat ook een soortgelijk uitgesponnen nummer met die typische dance-sfeer. De combinatie met charismatische zangers en de typische sound van deze band, werkt uitermate goed en zijn m.i dan ook de betere van dit album.

Further in time, wederom lekker rimte, met een laid back geluid. Prima afwisseling met de 'songs' van dit album. Dit richt zich m.i toch meer op het neerzetten van een (dance)sfeer.
Go on through, saai nummer, gebeurt niets, met die keyboard die er doorheen blijft zweven, leuk om bij in slaap te vallen. (Skip nummer)

Persistence of Memory, mooie titel, zou zo geschikt zijn voor een nummer van Slayer. Maar begin nu toch wel het gevoel te krijgen dat het album zich wat voort begint te slepen en eigelijk na Life begins Again eigenlijk al afgelopen mocht zijn. Als je Robert/Peter gehoord hebt, komen de andere zangers toch aan uitstraling tekort en dus ook de nummers.
The Silken Whip, niets nieuws onder de zon en voegt niets toe aan wat ik al gehoord heb.
Onwards, blijft wat zweven en kan me niet meer grijpen. Begint me nu ook wel wat te irriteren. Net een new-age verzamel cd, die je meekrijgt bij de aankoop van 2 pakjes wierook en het boek Celstijnse Belofte.

Het album is een lange zit en niet alle nummers trekken de luisteraar in de sfeer die ze neer willen zetten. Kan me voorstellen dat er op een gegeven moment een beetje metaalmoeiheid toeslaat.
Formules hoeven niet uitgemelkt te zijn, als de kwaliteit maar goed blijft, die is op dit album wel wat wisselvallig naar mijn gevoel. Na het nummer van Robert Plant heb ik het wel gehad.
Deze cd duurt ruim een half uur te lang, daarom 2,5*