59 Times the Pain - End of the Millenium (1999)

Ongelooflijk dat er maar drie keer op dit album gestemd is! Dit is werkelijk één van de betere hardcore/punk albums uit de nineties! Misschien een beetje ondergesneeuwd door de Amerikaanse grote broer Dropkick Murphy's toentertijd?

Beter dan Working Man Hero, Got it all in Sight en Punk Rock College ga je het echt niet vinden! Hup! Naar de (punk)platenboer en bestellen dit korte maar ozo bijzondere plaatje!

Derde en beste album van deze Zweden uit Fagersta,ergens ten noordwesten van Stockholm.En met een leuke bandnaam,59 Times the pain naar een oud Hüsker Dü nummer.Een vierde kwam er ook nog in 2001 (Calling the public),maar dat was niet meer dan een middelmatige Clash imitatie.
End of the Millenium van twee jaar eerder is echter andere koek,een vinnige combinatie van hardcore en straatpunk,die misschien niet de originaliteitsprijs zal winnen maar op alle andere vlakken volop overtuigd.
De zang van Magnus Larnhed is niet van grote kwaliteit maar zijn voordracht is dat wel.Lekker fel,precies wat dit soort muziek nodig heeft.Datzelfde geldt eigenlijk voor de songs en de uitvoering.
Dertien korte,agressieve songs die zowel muzikaal als qua teksten het hardcore/punk genre eer aan doen.En dan met name het openingstrio Working Man Hero,Me Against the World en Turn at 25th en verderop op End of the Millenium Found Home en Daily Mind Distortion.Dat zijn zo'n beetje hoogtepunten al ontloopt het elkaar niet al te veel.
Een klassieker is dit album van 59 Times the pain dan wellicht niet,het is wel een prima punkplaat en nog steeds één van mijn favorieten uit Scandinavië.