The Power Station - Living in Fear (1996)

Lekker album waarop Taxman maar vooral Let's get it on er uitspringen. Eigenlijk vind ik deze uitvoering beter dan die ik van Marvin ken. Man, wat kon die Palmer zingen zeg.
In mijn beleving een aanrader. Aanschaffen, Let's get it on opzetten en vooral de muziekinstalatie hard aanzetten.

Geflopte plaat! Was eigenlijk overbodig...

Rare redenering vind ik Cromeo. Als dat voor elk album zou gelden blijven er denk ik weinig albums over. Bovendien vraag ik mij af waar je het een en ander op baseert?
Geflopt qua aantallen verkochte exemplaren? Qua muziek? Overbodig in welke zin? In vergelijk met het andere van Power Station?
Zo kan ik nog wel wat vragen bedenken bij je bijdrage. Misschien kan je wat verheldering verschaffen?

Na het 1e album is dit een grote teleurstelling, niet alleen had John Taylor DD verlaten, ook Power station liet ie schieten.. overigens staan er nog wel nummers van en met hem op, maar deze plaat mist wat de 1e wel had!

Gisteren na lang zoeken voor 3 euro's aangeschaft. Best wel een lekker plaatje, maar het mist inderdaad de ballen van de eerste plaat

Opgehoogd naar 4,5. Een paar keer gedraaid in de auto op weg naar Frankrijk en het is echt een hoogdt vermakelijke CD. Deze gaat vaker in de CD speler zitten

Haalt het niet helemaal bij hun eerste album maar toch is Living in fear helemaal geen onaardige cd.Vooral de stevig rockende nummers als She can rock it en het titelnummer bevallen goed.Dat geldt ook voor de cover van Taxman maar niet voor Let's get it on van Marvin Gaye,die hadden ze beter achterwege kunnen laten.Verder zijn de aangename stem van Robert Palmer en het lekkere gitaarspel van Andy Taylor ook een meerwaarde.Op het trio mindere songs in het midden na (Fancy that,Life forces en het al eerder genoemde Let's get it on) is dit dan ook best een fijn album.Voldoende.

Ik moet toegeven dat ik jaren later deze plaat ook meer kan waarderen dan toen.
Het is ook niet te vergelijken met de 11 jaar oudere voorganger. Deze plaat is wat ruiger, maar mist de funk van Taylor, en Edwards. (heengegaan)
De zang van Palmer (helaas overleden) en de gitaar van Taylor, en de drums van Thompson (inmiddels ook overleden), hebben we die lekker herkenbare sound.

Ik verhoog mijn score naar 3,5.

Geen top plaat, maar ook zeker geen draak.