Merzbow & Gore Beyond Necropsy - Rectal Anarchy (1997)

Beetje hetzelfde idee als Anal Cunt, mensen die geen muziek kunnen maken doen het toch maar. Voor exact 10 seconden leuk en daarna gewoon vervelend. Anal Cunt is dan nog wel eens grappig maar hier zit niet eens humor in.
Misschien moet ik zelf toch nog even wat van deze kutmuziek in elkaar gaan flatsen dan kan ik het vast ook nog wel verkopen.

Waardeloos 0,5*

Even wat tegenwicht - zeker met dit schandelijk lage gemiddelde. Deze samenwerking van Gore Beyond Necropsy bevalt mij namelijk bijzonder goed. De (live) openingstrack is geniaal en scheurt en ragt geweldig á la een Venereology. De andere tracks zijn ook uitstekend, hoewel uitschieters moeilijk te noemen zijn, aangezien één en ander natuurlijk beter te beluisteren is als één grote aaneenschakeling van grindnoise. De invloed van Gore Beyond Cryptopsy is niet bijzonder groot en beperkt zich tot dominant gebruik van gitaar en de bij vlagen hoorbare grunts (kenmerkend voor het werk van Merzbow rond die tijd vanwege z'n destijdse interesse in deathmetal en grindcore). Geniaal of hoogstaand is het niet, maar het is wel één van de luidrichtigere platen uit Merzbow's genre en daarbij nog een zeer luisterbare. Tevens vind ik dit album wel degelijk humoristisch vanwege de prettig absurde titels en het banale artwork (vooral dat van de LP). De vergelijking met Anal Cunt van BoordAppel begrijp ik wel degelijk, maar waar ik Anal Cunt qua humor weer wat sterker vind, vind ik ze muzikaal alles behalve interessant. Nee, doe mij dan deze maar. Voorlopig 3,5*, maar een 4* zit er zeker in.

Sorry Sven, maar ik moet je hier toch alleen laten in je merzbow liefde. Ik vind merzbow erg tof, maar deze plaat slaat helemaal nergens op.
Hij is in principe geniaal omdat het de meest afgrijselijke luisterplaat is die er bestaat (althans die ik ken) maar er zit geen samenhang in de nummers. Structuur is hier voor het eerst echt totaal niet te vinden en waar ik normaal noise wel interessant vind is dit toch echt gewoon te "laten we de knoppen open zetten en net alsof doen dat we echt iets kunnen".
Een van de meest teleurstellende platen van Merzbow (incl. al zijn andere samenwerkingen)

2.5

Structuur is hier inderdaad totaal niet te vinden, maar ik vind dat niet per definitie een gebrek, en zeker bij noise moet dat eigenlijk juist geen probleem zijn. Merzbow is voor noisebegrippen (tegenwoordig) natuurlijk vrij soft, en vooral zijn latere werken zijn meer abstracte geluidssculpturen dan echte noise vehikelen. Een plaat zoals hij die met Gore Beyond Necropsy opnam is eigenlijk dan ook veel meer 'noise' dan 99% van wat hij verder gedaan heeft. Noise is immers het geluid van wanorde, chaos, van het moment en van het schoppen tegen alles. Dat is dan ook goed terug te horen in veel van de meer 'underground' noise, hoewel ook een meer mainstream artiest als Masonna wel een handje heeft van een structuurloze geluidsbrei hier en een pakket ongesorteerde pleurisherrie daar.

Nu begrijp ik verder wel dat veel liefhebbers van noise, en vooral casual listeners, graag mogen luisteren naar een enigszins gestructureerd en verder buitengewoon interessant in elkaar gedraaid kunstwerk van Merzbow - en ook ikzelf zet graag een plaat als, ik noem maar iets, Puroland op. Het is geniaal, dat zeker, maar noise pur sang? Ik betwijfel het. Waar de schoen een beetje wringt, is het feit dat (bijvoorbeeld) recente Merzbow output vrij gemakkelijk onder high art worden geschaard. Nu heb ik daar verder geen problemen mee, maar noise is een vorm van low art bij uitstek. Wegwerpgeluid, pure rotzooi, noise! Massa's noise artiesten beschrijven zichzelf niet voor niets als compleet incapabel, als een gebrek aan muzikaliteit hebbende. Noise is een compleet basale en banale uitingsvorm die weinig tot niets met kunst, of high art, te maken heeft.

Juist dáárom is Rectal Anarchy misschien wel zo fijn. Merzbow bewijst hier dat 'ie ook gewoon ongeneerd, ongestructureerd en niet gehinderd door enig muzikaal inzicht een kleine vijftig minuten herrie kan voortbrengen, hiermee eigenlijk de ultieme noiseplaat uit zijn oeuvre makend (je zegt het al, 'afgrijselijke luisterplaat' ). Zoals ik al zei, 'geniaal of hoogstaand is het niet', en precies, dit is een schoolvoorbeeld van wegwerpmuziek! Rotzooi! Noise! Heerlijk toch?

Je hebt in alles gelijk, maar toch vind ik dit dan geen lekkere plaat waar ik juist andere dingen dat bestaat uit bijv. pure feedback wel kan waarderen.
Hier doet het mij iig helemaal niets. Dit had veel meer kunnen zijn.

Wat sxesven zegt kan ik op zich begrijpen, maar is dit dan de enige Merzbow plaat zonder structuur? Zo zonder structuur lijkt het me namelijk wel heel erg inwisselbaar allemaal.
Geeft dit je dan niet het idee dat je het zelf ook wel had kunnen maken?

Dit is zeker één van de weinige Merzbow platen die uit enkel distortion en geschreeuw en feedback bestaat; later werk gaat richting sculpturen, veel eerder werk bouwt op (tape)loops. Inwisselbaar? Tot op zekere hoogte. Het is eerlijk gezegd vrij verrassend als je merkt wat voor variatie er binnen het kader 'structuurloze grafherrie' te behalen is; deze plaat leunt bijvoorbeeld ietwat richting grindcore (niet verrassend vanwege de samenwerking met Gore Beyond Necropsy, natuurlijk). En zelf kunnen maken? Uiteraard. Zoals ik al zei, de meeste noise artiesten beschouwen zichzelf als compleet incapabel, en wat zij doen kan eigenlijk élke lul doen.

maar waar het nu uit eindelijk om gaat bij noise is niet zo zeer die bak herrie, maar die bak herrie interessant maken.
Dat is wat er voor mij hier mis gaat, terwijl merzbow dat "normaal" wel doet.
Net zoals masonna een enkele keer wel eens lukt, of artiesten zoals Otomo Yosihide (die zich ook met jazz bezig houdt) en KK Null.

Ik ben het zeker met je eens dat het uiteindelijke resultaat wel interessant moet zijn (hoewel ik niet vind dat dat een vereiste van noise is, want daar is noise veel te veel een tegenstroming voor), maar ik persoonlijk vind dit dan ook wel degelijk een interessant plaatje. Masonna lukt dat ook zeker (hoewel de ene keer beter dan de andere), met K.K. Null is an sich niks mis (hoewel ik er niks mee heb), en Otomo Yoshihide is natuurlijk gewoon ge-ni-aal (Ground Zero , Consume Red is met recht één van de beste noiseplaten die ik ken).

Maar wat betreft het interessant máken, dat is wel degelijk waar, maar ook vaak natuurlijk een hit-and-miss avontuur. Wat dat betreft is noise ook nog het meest gelieerd aan free jazz, aangezien het idealiter pure improvisatie zou moeten betreffen (alleen dan compleet a-muzikaal). Dat Merzbow zijn platen zo interessant weet te maken komt ook door het feit dát hij er zo aan schaaft (that said, ook Masonna knipt en plakt gretig); artiesten als Nikudorei of The Gerogerigegege gaan veel losser te werk en creeëren daardoor vaak werk dat niet per sé beter is, maar wel minder statisch en warmer. Dát waardeer ik dan ook aan deze plaat, het is zo'n gigantische muur aan rotherrie, ik vond het heerlijk om te horen dat Merzbow niet vergeten was waar zijn noiseroots lagen.