Stivell - In Dublin (1975)

Vanaf de eerste melancholieke orgelklanken van Spered Hollvedel tot aan de melancholieke doedelzakklanken van An Droiou is het duidelijk, Stivell speelt een thuiswedstrijd. Ook al komt hij niet uit Dublin, de sfeer op dit album is er een van onderlinge verwantschap (getuige ook de hoesfoto). In hetzelfde jaar dat dit album uit kwam stond Stivell op pinkpop en ik vond het geweldig. Ook toen wist Stivell een speciaal sfeertje te creeren , al was dat niet helemaal het zelfde als op dit album.
Authentieke folkmuziek met hulp van electrisch versterkte instrumenten (gitaar, orgel), niet zo sterk als het album ' A Olympia' maar genoeg genietbaar.

Een mooie live registratie die jammer genoeg nogal kort is, maar gezien het jaartal is dat misschien ook begrijpelijk. Tegenwoordig worden we nogal verwend met live cd's met lange speelduren en grote tracklists. Dit is een lekker compact, sfeervol live plaatje.

Mijne heet gewoon Live in Dublin, niet zo overdonderend als @Olympia maar goed genoeg.

metalhead
zo is dat, een CD is geen zak meel, veel is niet perse beter.
ik ben juist aan het schrappen, weg met ballast, terug naar de essentie.