Miles Davis - Black Beauty (1973)

Fenomenaal live album van Miles Davis. Oorspronkelijk een Japanse dubbel LP van een concert in de Fillmore West in april 1970. Saxofonist Steve Grossman valt op door raar gepriegel maar Miles zelf en elektrische pianist Chick Corea zijn in bloed vorm en spelen de mussen van het dak. Ook de ritme sectie met Dave Holland en Jack DeJohnette staan op onnavolgbaar hoog niveau. Alleen percussionist Airto had wat mij betreft thuis kunnen blijven. Soms hoor je hem hondegeluiden maken op een of ander Braziliaans instrument. Zal er wel bij horen maar aan mij niet besteed. Vandaar een punt aftrek. En alles had op 1 cd gepast. Voor de continuïteit veel beter aangezien alle nr's in elkaar over lopen.

Ik las dat de songtitels met de reissue uit 1997 verandert zijn van Black Beauty I t/m IV naar degene die hierboven te zien zijn. De titel Willie Nelson intrigeert me wel. Wie weet daar meer over?

Ik denk een soort eerbetoon?
Lees dit eens:
MILES AND WILLIE: Byronic Waves of Capes-- an interview - culturekiosque.com

Gelezen, maar nog niet helemaal duidelijk. Wie heeft eigenlijk de songtitels verzonnen? Was dat Miles nog?

Nog even gegoogeld:
Willie and Connie Nelson, and Miles Davis | www.stillisstillmoving.com
ik denk dat je er verder niet te veel achter moet zoeken.
Het is (volgens Allmusic) wél een compositie op naam van Miles Davis.
Zie ook:
The Complete Jack Johnson Sessions - Miles Davis | Songs, Reviews, Credits | AllMusic

Oké, thanx voor de info.

Heb inmiddels de dubbel LP aangeschaft. Moet zeggen: op vinyl toch wel weer een stukje mooier. Wat warmer en voller geluid. Het wegdraaien voor een volgende kant ervaar ik niet als storend.

Met: Miles Davis (trompet); Steve Grossman (sopraansax); Chick Corea (elektrische piano); Dave Holland (bas); Jack De Johnette (drums); Airto Moreira (percussie)

Liveoptreden in San Francisco van 10 april 1970, een paar dagen na het uitkomen van Bitches Brew, waarvan vier nummers worden gespeeld. Vrije herinterpretaties eigenlijk, die je nog zou kunnen missen als je de oorspronkelijke Japanse uitgave destijds had aangeschaft, waar geen tracktitels op staan maar de vier plaatkanten alleen heten 'Black Beauty 1' t/m 'Black Beauty 4'.

Davis vond dat we ons niet zo druk moesten maken over dingen als welk nummer er gespeeld werd, en we gewoon in de muziek moesten opgaan. Omdat royalties betalen toch ook wel fijn is (neem ik aan), werden op de heruitgave uit 1997 netjes gewoon de titels vermeld zoals hierboven.

De laatste tijd heb ik vooral liveplaten van Davis beluisterd uit zo de periode 1963-1965, en waar die soms voorspelbaar werden met de zoveelste vertolking van 'Walkin'' of 'So What' is dit wel andere koek. Dit is muziek die onvoorspelbaar durft te zijn, bij vlagen zelfs lelijk, waarin Holland en een uitblinkende DeJohnette wat structuur proberen te houden in een geluidsbrei waarbij ik soms ga denken, ja jongens, zo kan ie wel weer he. In tegenstelling tot zijn studioplaten uit die periode, waar het knip- en plakwerk van producer Teo Macero zorgde voor wat orde in de chaos, horen we hier de Davis-band rauw en ongefilterd.

Meest opvallend is de behoorlijk dominante Chick Corea, die hier hele interessante dingen doet, en andere dingen die klinken alsof ik een kapotte radio in de kamer heb staan terwijl mijn kittens boven aan het janken zijn. Een belevenis is het allemaal wel, maar een aantal net té chaotische of té saaie stukken zorgen ervoor dat ik dit nog niet echt vaak met plezier draai.