Cecil Taylor - Indent (1973)

Dit is het type muziek die de leek in mij dwingt tot een vorm van zelfkritiek met een onverbiddelijke ontmaskering tot gevolg: weliswaar enkel met de goede bedoeling om bij te leren - opnieuw een zeer interessante uitstap in het solopiano-muzieklandschap, die echter een aparte nasmaak achterlaat. Wat betreft Jazzpianisten heb ik tot nu toe nog altijd Bill Evans en Bud Powell het hoogst in mijn vaandel staan. Als ik iemand zou kiezen om een top 3 te vervolledigen, dan misschien wel deze Cecil Taylor: een behoorlijk vreemde eend in de bijt waardoor je haast nog meer bedenkingen zou beginnen plaatsen bij jezelf.

Hier is waar het schoentje wringt. In mijn zoektocht naar wat meer modernere klassieke muziek legde ik een tijdje geleden de Sequenzas van Luciano Berio op - mijn eerste kennismaking met "avant-garde klassieke muziek" op basis van zgn. Extended Technique. Bij de vierde compositie, geschreven voor piano, moest ik door de speelstijl meteen denken aan Cecil Taylor.

Nu is echter de vraag hoe de Jazzmuziek van Taylor zich verhoudt tegenover de klassieke muziek van Berio: goed, allebei pakken ze dat klavier aan op een ogenschijnlijk gelijkaardige, onorthodoxe manier - het ene is gebaseerd op improvisatie, het andere op geschreven muziek:The Köln Concert werd uiteindelijk op vraag van de liefhebbers ook getranscibeerd, dus veel heb ik niet aan dat weetje. Taylor speelt "valse noten" (verwarring), de partituur van Berio beantwoordt aan een bepaalde muzikale mathematica (nog meer verwarring) - al zijn dat maar twee vooronderstellingen.

Kortom: na dit album herluisterde ik ook nog eens Berio's Sonata for Solo Piano - op basis van luisteren meen ik geen verschil met dit album te kunnen maken - verwarring compleet. Mocht er iemand mij de juiste richting willen tonen, dan ben ik u alvast erg veel dank verschuldigd

Over dit album wil ik het, na mijn hierboven pseudo-musicologisch vraagstuk, het voor de goede orde kort houden: Taylor speelt als een weergaloze bezetene die grenzen aftast op een bewonderingswaardig intrigerende manier waarbij de spanning te snijden is doorheen de hele luisterervaring. Hier kan ik louter bewondering voor tonen. Groots!

Na deze uitzetting gaat deze op de luisterlijst. Dank hiervoor.

Intentie


Berio wil het vastleggen voor het nageslacht hoe geniaal hij wel niet is en Taylor just don't give a f***


Ik ben ook regelmatig in verwarring en zoekende. Dat moet vooral zo blijven denk ik dan in een spontane bui. Als je helderheid zoekt dmv muziektheorie kan ik je niet verder helpen

Zie het niet als een lijn , maar als een circel waarbij uitersten van het spectrum elkaar wonderbaarlijk weer weten te vinden. Net politiek waar wederom het verschil schuilt in de intentie.

Zoiets? Ik lul ook maar wat, maar bedankt dat je me weer eens naar zo'n lekkere dwarse Cecil Taylor hebt laten luisteren....zo verfrissend voor de geest