Archie Shepp - On This Night (1966)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Jazz / Avant-Garde
Label: Impulse!
-
The Mac Man (7:29)
-
In a Sentimental Mood (3:21)
-
Gingerbread, Gingerbread Boy (10:15)
-
On This Night (If That Great Day Would Come) (10:02)
-
The Original Mr. Sonny Boy Williamson (6:01)
-
The Pickaninny (7:24)
-
The Mac Man [Alternate Take] * (9:29)
-
The Chased [Take 1] * (11:45)
-
The Chased [Take 2] * (6:12)
-
The Chased [Take 3] * (5:14)
-
Semper Malcolm * (4:51)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur:
44:32
(1:22:03)
1
Soledad
geplaatst: 26 april 2021, 13:38 uur
Met op track 1-5: Archie Shepp (tenor saxophone, piano), Bobby Hutcherson (vibes), Henry Grimes (bass), Rashied Ali (drums 1-3), J.C. Moses (drums #4), Joe Chambers (drums #5), Ed Blackwell (percussion #2-4)
Met op track 6-10: Archie Shepp (tenor saxophone), David Izenzon (bass), J.C. Moses (drums)
Shepp's discografie voor Impulse! is een beetje een zooitje. Er wordt constant van alles bij elkaar geplukt uit verschillende sessies met verschillende muzikanten. Deze plaat vormt daarop geen uitzondering. Een deel verscheen gewoon op de originele LP, een deel verscheen op de Impulse! verzamelaar Further Fire Music met nieuwe tracks. Een enkele track verscheen op de cd versie van Fire Music. Ik moet wel zeggen: de tracks passen prima bij elkaar. Zoals het Shepp in deze periode betaamt staat de hele plaat vol met Afro Centrische freejazz met een lekker bluesy randje. Die blues is dus weer niet ver weg, men doet nog een stukje opera en wat poëzie. Zo kennen we onze Archie
De openende track begint met de opera vocalen van Cristine Spencer. Niet helemaal mijn kopje thee maar de dame heeft een prima strot. Shepp begeleid eerst op piano in een Cecil Taylor achtige stijl om vervolgens een blues thema in te zetten. Echt spannend wordt het pas op 'The Mac Man': een nummer met tal van plotwendingen: het ritme verander constant, alsmede de hele stijl. De intermezzo's hebben hun roots diep in de blues liggen maar de solo's van Shepp zijn van een enorme razernij. Heerlijk om hem te horen battelen met Bobby Hutcherson en vooral: Rashied Ali. Zijn polyritmische drums geven het nog net meer dynamiek en energie mee. Shepp richt zich duidelijk op zijn ritmes. Met de cd versie heb je nog het geluk een extra take erbij te krijgen ook. Het portret van bluesmuzikant Sonny Boy Williamson is niet geheel verassend in die stijl opgenomen maar dan wel met alle registers open: blues meets freejazz. Shepp vuurt er de ene cluster van noten na de andere af. Hij ontmoette Williamson ooit in een bar in Kopenhagen en besloot een eerbetoon voor hem op te nemen. Hij zou nog datzelfde jaar overlijden. De afsluiter 'In a Sentimental Mood' is meer een intermezzo maar wel een hele mooie. Een afspiegeling van Shepp's meer poëtische en romantische kant: prachtig hoe hij meandert over de baslijnen van Grimes.
De andere met Izenzon op bas en J.C. Moses op drums vind ik misschien nog wel beter. In deze samenstelling ontkom je haast niet aan de invloed van Ornette Coleman en die is daarom ook echt wel aanwezig. Toch is deze muziek warmer, intenser en heeft het meer wortels in de traditionele Afro-Amerikaanse muziekvormen. Van alle drummer uit deze periode blijft Moses toch wel één van de minder belichte en bekende. Onterecht als je het mij vraagt. Uitstekende drummer met een heerlijke timing. Ook wel een keer fijn om Shepp in zo'n intiem trio te horen spelen. Zelf gaf hij aan dit als zijn eerste echte opname sessie te voelen, omdat hij zelf volledig in de spotlights staat. En daar is zeker wat voor te zeggen: zijn heerlijke rauwe spel staat hier volledig centraal en dat is zeker geen straf.
Niet per se een essentiële plaat van Shepp maar wel een mooie afspiegeling van zijn werk in deze periode. En een bevestiging van wat we eigenlijk al wisten: Shepp was van groot belang voor de ontwikkeling van de jazz in de jaren '60.
Met op track 6-10: Archie Shepp (tenor saxophone), David Izenzon (bass), J.C. Moses (drums)
Shepp's discografie voor Impulse! is een beetje een zooitje. Er wordt constant van alles bij elkaar geplukt uit verschillende sessies met verschillende muzikanten. Deze plaat vormt daarop geen uitzondering. Een deel verscheen gewoon op de originele LP, een deel verscheen op de Impulse! verzamelaar Further Fire Music met nieuwe tracks. Een enkele track verscheen op de cd versie van Fire Music. Ik moet wel zeggen: de tracks passen prima bij elkaar. Zoals het Shepp in deze periode betaamt staat de hele plaat vol met Afro Centrische freejazz met een lekker bluesy randje. Die blues is dus weer niet ver weg, men doet nog een stukje opera en wat poëzie. Zo kennen we onze Archie
De openende track begint met de opera vocalen van Cristine Spencer. Niet helemaal mijn kopje thee maar de dame heeft een prima strot. Shepp begeleid eerst op piano in een Cecil Taylor achtige stijl om vervolgens een blues thema in te zetten. Echt spannend wordt het pas op 'The Mac Man': een nummer met tal van plotwendingen: het ritme verander constant, alsmede de hele stijl. De intermezzo's hebben hun roots diep in de blues liggen maar de solo's van Shepp zijn van een enorme razernij. Heerlijk om hem te horen battelen met Bobby Hutcherson en vooral: Rashied Ali. Zijn polyritmische drums geven het nog net meer dynamiek en energie mee. Shepp richt zich duidelijk op zijn ritmes. Met de cd versie heb je nog het geluk een extra take erbij te krijgen ook. Het portret van bluesmuzikant Sonny Boy Williamson is niet geheel verassend in die stijl opgenomen maar dan wel met alle registers open: blues meets freejazz. Shepp vuurt er de ene cluster van noten na de andere af. Hij ontmoette Williamson ooit in een bar in Kopenhagen en besloot een eerbetoon voor hem op te nemen. Hij zou nog datzelfde jaar overlijden. De afsluiter 'In a Sentimental Mood' is meer een intermezzo maar wel een hele mooie. Een afspiegeling van Shepp's meer poëtische en romantische kant: prachtig hoe hij meandert over de baslijnen van Grimes.
De andere met Izenzon op bas en J.C. Moses op drums vind ik misschien nog wel beter. In deze samenstelling ontkom je haast niet aan de invloed van Ornette Coleman en die is daarom ook echt wel aanwezig. Toch is deze muziek warmer, intenser en heeft het meer wortels in de traditionele Afro-Amerikaanse muziekvormen. Van alle drummer uit deze periode blijft Moses toch wel één van de minder belichte en bekende. Onterecht als je het mij vraagt. Uitstekende drummer met een heerlijke timing. Ook wel een keer fijn om Shepp in zo'n intiem trio te horen spelen. Zelf gaf hij aan dit als zijn eerste echte opname sessie te voelen, omdat hij zelf volledig in de spotlights staat. En daar is zeker wat voor te zeggen: zijn heerlijke rauwe spel staat hier volledig centraal en dat is zeker geen straf.
Niet per se een essentiële plaat van Shepp maar wel een mooie afspiegeling van zijn werk in deze periode. En een bevestiging van wat we eigenlijk al wisten: Shepp was van groot belang voor de ontwikkeling van de jazz in de jaren '60.
* denotes required fields.
* denotes required fields.