Toad the Wet Sprocket - P.S. (1999)

Prachtige band....plaat staat nog op mijn verlanglijst!

Iedereen die het niet durft om een regulier album van Toad aan te schaffen, maar wel nieuwsgierig is geworden naar deze band: blind kopen deze !!

"P.S.: A Toad Retrospective" is een prima verzamelaar van Toad the Wet Sprocket. Alle albums komen aan bod, maar het merendeel komt van de albums "fear" (4 nummers) en "Coil" (3 nummers). Topalbum "Dulcinea" komt er met 2 nummers bekaaid vanaf helaas.

Het album begint met een nieuw opgenomen versie van het nummer "P.S", een uptempo pop/rocknummer dat zo op "Coil" had gekund. Het origineel stond ooit op een 'Mailing list single' (voor fans) uit 1994.

"Come Down" is een voor Toad-maatstaven stevig, rocknummer met heerlijke drums. Een beetje in de lijn van Live, maar dan met samenzang.

Met "All I Want" begon voor mij het Toad the Wet Sprocket avontuur. Vanaf de eerste keer dat ik dit nummer op de radio hoorde was ik verkocht. Ook nu, bijna 20 jaar later, heeft het nummer nog niks aan kracht ingeboet. Voor mij een voorbeeld van hoe een popliedje moet klinken. Het staat op dit album in een iets andere mix, maar ik geef de voorkeur aan de albumversie.

"Something's Always Wrong" was de leadsingle van Dulcinea, en als iemand me kan uitleggen waarom dit geen hartstikke dikke hit is geworden dan hoor ik dat graag
Het is een nummer waarin Toad wederom hun fameuze harmonische samenzang laat klinken in een fantastisch refrein over een heerlijke melodie. De versie op dit album is een volle minuut korter dan de albumversie, jammer.

"Good Intentions" is een nummer met een catchy melodie dat Toad schreef voor de soundtrack van de serie "Friends" en ook al te vinden was op het B-kantjes album "In Light Syrup". Het stamt uit de "fear" periode.

"Crazy Life" begint met een 'Knocking on heaven's door' achtig intro, maar blijkt een typisch Toad nummer te zijn, met een erg lekkere hammond erin.

"Come Back Down" van het album "Pale" begint met een rustig couplet (alleen met akoestische gitaar), maar bij het lekkere refrein komt er een versnelling. Het klinkt een beetje als een nummer uit de beginjaren van R.E.M. Een vroege parel uit hun euvre.

Dan volgt het enige nummer dat in Nederland nog steeds airplay krijgt, al is het maar zeer weinig. "Walk on the Ocean" is de bijna perfecte popsong en behoeft denk ik weinig toelichting. De versie hier is overigens iets korter dan de single versie, waar het refrein aan het einde nog eens wordt herhaald.

"Fall Down" is weer een uptempo pop/rock nummer dat leunt op een 2-stemmig refrein. Vooral de laatste (ruime) minuut is geweldig ... en dat einde! Lekker nummer.

"I Will Not Take These Things for Granted" is een rustig nummer dat de luisteraar even in alle rust laat bijkomen om vervolgens zijn eigen kracht en schoonheid prijs te geven in een erg mooi slot. Weergaloos.

"Way Away" is het enige nummer van het debuut "Bread and Circus" dat deze verzamelaar heeft gehaald. Ondanks de ietwat rammelende productie heeft dit nummer wel al alle kenmerken van een Toad klassieker in zich.

"Jam" is het 2e nummer van "Pale" op dit album, al is deze versie behoorlijk afwijkend van de albumversie, de productie is veel 'opener' waardoor het al meer naar het bekende Toad geluid toe gaat. Het nummer zelf is een uptempo nummer over een relatie die ten einde loopt.

"Hold Her Down" is een lekker uptempo country-indie-rocknummer, waarin de stem iets minder zoet klinkt dan in andere nummers. Ook chapeau voor het einde van het nummer, ... pats! Ook dit nummer staat op dit album in een iets andere, directere mix met wat extra galm.

"Whatever I Fear" is onmiskenbaar Toad (melodieus, combinatie akoestische gitaar met elektrisch, harmonie-zang en catchy) maar heeft een rockrand die harder is dan op veel andere nummers.

Het album sluit af met 2 niet eerder uitgebrachte nummers:
Het nieuwe "Eyes Open Wide" is net als "P.S." een catchy pop/rocknummer dat duidelijk in het verlengde ligt van het laatste Toad album "Coil" en daarop dus niet had misstaan.

"Silo Lullabye" is een ingetogen ballad en bevat zwaar aangezette strings arranged by Van Dyke Parks en was een outtake van de "Coil" sessies.

Ondanks dat ik 1 nummer écht mis op deze verzamelaar (waar is "Fly From Heaven"?) is dit toch wel een erg mooi verzamelalbum en de perfecte instapper om kennis te maken met deze geweldige band !