Toad the Wet Sprocket - Dulcinea (1994)

goede plaat, prachtig stem, soms wel wat zeurderig; beste nummers rocken wat meer zoals woodburning, something's always wrong en fall down.

1 van de (helaas door te weinigen ontdekte) briljantjes uit de pophistorie: wat een PRACHTIGE plaat is dit!

.......iets minder prachtig dan ie in mijn hoofd zat.......nog steeds voor mij POP zoals popmuziek denk is bedoeld, maar bijv. The LA's met hun gelijknamige plaat of Hull 4 & London 0 van The Housemartins toch aanmerkelijk constanter van niveau......

Je hebt gelijk LeRoi. Prachtige muziek, en van vele markten thuis (van zweverig - Begin) via prachtige luisterliedjes (Windmills) tot rock (het uit "point break" als ik me niet vergis afkomstige Fall Down). En dan te bedenken dat Coil nog net iets beter is, wat mij betreft...
Helaas staat er net als op Coil een onverteerbaar nummer op - namelijk Reincarnation Song - maar dit mag de pret verder niet drukken.

Zeer goede CD van Toad, al is de eerste helft wat beter dan het tweede deel. Aanrader.

mooie popcd , wel een beetje lief allemaal. maar geweldige songs als : Fly from heaven ,Fall Down , Crowing.

vind ik persoonlijk iets beter dan de voorganger waar ook een radiohitje opstond ( walk on the water)

Je bedoelt denk ik Walk on the Ocean, detail
Fijn dat er meerdere mensen zijn die Toad kunnen waarderen. Al hun albums zijn absoluut de moeite waard. Gezien het feit dat je deze en 'Fear' kunt waarderen wil ik je hun laatste album 'Coil' aanraden.

Nadat ik door All I Want en Walk On The Ocean bekend was geraakt met Toad, en hun 'fear' album helemaal geweldig vond, kocht ik dit album 'blind' bij het verschijnen ervan. En daar heb ik nooit spijt van gehad !

Het album begint met "Fly From Heaven". Dit nummer herbergt meteen de 2 kanten van Toad. Het begint als een rustig akoestisch getint popnummer, maar vanaf het catchy refrein komt er een elektrische gitaar bij en wordt het nummer iets steviger. Voor mij precies zoals ik de band het liefste hoor. Perfecte opener dus, ik zit er meteen in.

Ook "Woodburning" is een uptempo pop/rock nummer dat leunt op een heerlijk aanstekelijk refrein dat 2-stemmig wordt gebracht, een ander handelsmerk van de band. Supernummer.

"Something's Always Wrong" was de leadsingle van dit album, en als iemand me kan uitleggen waarom dit geen hartstikke dikke hit is geworden dan hoor ik dat graag
Voor mij klinkt dit nummer namelijk als de perfecte popsong, waarin Toad wederom hun fameuze harmonische samenzang laat klinken in een fantastisch refrein over een heerlijke melodie.

Zo, met 3 van die binnenkomers kon dit album wel eens mijn favoriete Toad The Wet Sprocket album gaan worden.

Op "Stupid" wordt voor het eerst het gas iets teruggenomen. Het is een midtempo popnummer dat wederom leunt op Toads samenzang over een combinatie van akoestische en elektrische gitaren.
Het volgende nummer "Crowing" sluit daar naadloos op aan, al raakt deze me meer dan zijn voorganger. Het is een sfeervol nummer dat gaat over iemands liefde voor een ander die nog twijfelt.
"You'd give him love and affection, but you could't keep him there"

"Listen" is een nummer met een rauw randje. De stem klinkt alsof iemand het zingt met een 'kapotte stem' en de elektrische gitaar is ook zo afgesteld. Hierdoor klinkt het nummer alsof de zanger met een laatste krachtsinspanning de luisteraar vraagt om te luisteren. Goed gedaan.

"Windmills" is opgebouwd rondom akoestische gitaar en samenzang. De drums in het midden van het nummer geven het wel de extra dimensie die het nummer nodig heeft. Geen speciaal nummer, maar wel goed gedaan.

"Nanci" is een grappig akoestisch liedje over een conflict tussen 2 mensen (vrienden of geliefden) "You bend your words like Uri Geller's spoons" dat is verwoord in een discussie over de kwaliteit van 2 zangeressen (Loretta Lynn en Nanci Griffiths): " I'll take Nanci. For you Loretta's fine".

"Fall Down" is weer een uptempo pop/rock nummer dat leunt op een 2-stemmig refrein. Vooral de laatste (ruime) minuut is geweldig ... en dat einde! Lekker nummer.

Ook "Inside" is een uptempo rocknummer, het stevigste van het album. De hoge stem aan het begin van elk couplet vind ik jammer. Verder zit het goed in elkaar en vooral de laatste 47 seconden rocken !

"Begin" is een mooi, maar zwaar nummer dat leunt op het geluid van een (kerk?)orgel. Door de wat zwaarmoedige sfeer had ik dit de perfecte afsluiter van een voornamelijk uptempo en positief klinkend album gevonden. Een nummer dat onder je huid kruipt, met de mooie slotzin "There's no ending when we die"..

Hiermee geef ik ook meteen aan dat de 2 laatste nummers voor mij niks meer toevoegen aan het album. Het is misschien grappig bedoeld om het volgende nummer "Reincarnation Song" te noemen (zie de laatste regel van het vorige nummer), en het lijkt alsof het gezongen wordt door iemand die het heel zwaar heeft gehad, maar mij irriteert het alleen maar.

"Hope" is een bonustrack en is een wat zweverig nummer, dat leunt op zware effecten. Het is op z'n tijd prima te pruimen, maar past totaal niet bij de rest van het album. Ik begrijp dus wel waarom het er in basis niet op is gekomen.

De titel van dit album is afgeleid van de romanfiguur Dulcinea, de denkbeeldige schone beminde van Don Quichot. Nog steeds wordt de naam Dulcinea schertsend gebruikt voor iemands (heimelijke) beminde. Een omschrijving die helemaal eer doet aan wat het album voor mij betekent: ik hou van deze plaat (al blijft het album 'fear', zeg maar mijn "eerste liefde" favoriet) !

Blijft een geweldige CD van een geweldige band.
Ik kan mij helemaal vinden in het verslag van RKDEV.
"Listen" vind ik een super nummer.

Dit is ook mijn favoriet van ze..Begin is mijn favoriet..jee wat n nummer altijd kippenvel en bijna de tranen in mijn ogen..zeker bij die eindzin id..Hope is ook n favoriet van mij..prachtig..

Nooit eerder een album van deze band beluisterd (ik kende ze enkel bij naam) maar op goed geluk dit album aangeschaft en beluisterd. En ja, het viel goed mee. Vrij zweverige rock die mij wat doet denken aan R.E.M., soms akoestisch, soms elektrisch en constant van hoog niveau met songs die zich langzaam in je hoofd nestelen. Baanbrekend of uniek is deze band met dit album niet, wel een prima CD zonder meer.