Janis Joplin - Greatest Hits (1973)

Als er in het Gouden Boek der Rockgoden een naam in goud bijgeschreven zou worden van de Ultieme Rockchick, dan zou Janis Joplin zeker mijn stem krijgen. Deze engel gehuld in lompen, kralen en patchouli, zong destijds met een (schorre )stem als een klok:

Freedom is just another word for nothing left to lose,
Nothing don’t mean nothing honey if it ain’t free, now now.
And feeling good was easy, Lord, when he sang the blues,
You know feeling good was good enough for me,
Good enough for me and my Bobby McGee.

Blijdschap en verwondering halen uit simpele dingen, is hier de boodschap voor mij. En...ze heeft nog gelijk ook

Inderdaad

"Search for the magic in the daily routine" zong The Folk Implosion ergens op hun "One Part Lullaby" - 't is zo ongeveer mijn slagzin geworden

Maar Janis Joplin - inderdaad - prachtige meid. Ik heb ooit een reportage gezien waarin ze terugkeerde naar de buurt waar ze opgroeide en naar school ging. Met veel poeha gaf ze een interview weg aan de verzamelde pers, toen stelde een journalist de vraag:

"Was je vroeger altijd populair op school?"

Plotseling vielen meteen die ster-allures weg en werd ze plotsklaps een onzekere zestienjarige meid. Ze "brak" voor de camera's ... ontluisterend vond ik dat.

In feite vind ik Janis Joplin nog steeds de blues van die stoere meid met haar o-zo kleine hartje. Cliché, weet ik, daar kan ik nu ook eenmaal niets aan doen

De beste blues komt nog altijd uit de donkerste krochten, zo bewees ook weer Janis. Samen met Grace toch wel de ulltieme girl power uit die tijd.

(Deze verzamelaar stamt trouwens al uit 1973, dus bij deze uitgave moet voor de volledigheid vermeld worden dat de laatste twee bonustracks zijn).

Die stem doet het hem wel nietwaar.

Van alle grote namen uit die tijd die ik erg waardeer (o.a. Hendrix, Doors) staat Joplin een klein treetje lager omdat ze me nooit helemaal bij mijn strot weet te grijpen.
Maar die stem he......

Gewoonweg prachtig!! die stem ^^

In de prachtige film 'Brussels By Night' van Marc Didden passeert Piece Of My Heart, gecovered weliswaar. Sindsdien ben ik fan van deze prachtige dame.

Een lange tijd heb ik een gruwelijke hekel aan haar schreeuwerige rauwe stem gehad, begin het nu echte wel steeds meer te waarderen.

Janis Joplin hoort bij de garde die op de -legendarische- kritieke leeftijd van 27 jaar is komen te overlijden.
Ik heb een periode gehad dat ik het muzikale tijdperk van '67 tot '71 echt groovy vond. Daar hoorde zij dus ook bij. Maar niet op hetzelfde niveau als dat ik Jimi/The Doors had geplaatst. Haar stem is er een uit duizenden, de muziek viel een stuk minder op. De begeleidingsband cq verschillende bezettingen vond ik niet echt spraakmakend en soms zelfs ronduit vals.
Maar met Piece of my heart/Try en het hartverscheurende Cry Baby mogen er nog steeds zijn. Me and Bobby McGee is de bekende klassieker. Ball and Chain is een dijk van een blues nummer en Mercedes Benz is flut gecoverd door Tea Spoon, waarbij de hele essentie van die korte 1:45 ruwweg gemolesteerd werd.
Heden ten dage draai ik Janis niet meer en staat ze een beetje anoniem in de kast. Misschien dat ik daar binnenkort een keer verandering in ga brengen, in de naam van de goeie ouwe tijd.

Ik vond deze cd wel zijn momenten heben (de opener!), maar ht is toch steeds hetzelfde trucje: vrouw met grote mond, maar dat alleen is voor mij niet genoeg, hoe vernieuwend het ook was.

Uitstekend verzamel album van deze grote zangeres.Natuurlijk staan er veel nummers van Pearl op en weinig van Kozmic blues. Ball and chain is op Cheap thrills mooier.(Tenminste,naar mijn bescheiden mening.)Geschikt voor de mensen die aan één plaat van haar genoeg hebben. Dus niet voor mij. Vier sterren.

Die band speelde inderdaad heel losjes uit de pols, een beetje vals maakte hun niet uit maar het ligt ook nogal aan de productie die toch altijd iets van een demo blijft houden. Het was destijds trendy om de muziek zo op te nemen, vooral aan de westcoast. Luister naar Country Joe and the Fish, Jefferson Airplane en zelfs de vroege Doors.
Dan valt het op dat ze allemaal die losse, ietwat rammelende speelstijl hadden. Het hoorde bij de hippie-filosofie die het leven ook niet al te zwaar opnam.
Ik vind het nog wel goed klinken, maar het zou interessant zijn zou hoe Janis met een heel strak spelende band zou hebben geklonken en dan een plaatproductie van nu. Veel beter, denk ik.

Het blijft toch genieten van deze onderhand alweer heel erg lang geleden overleden grootheid. Ik hoef over de nummers niks te zeggen, alles is bekend en er staat geen zwakke tussen natuurlijk. Haar stem: tja, je valt ervoor of vindt het maar een hoop gekrijs.
Maar eigenlijk moet je Janis live zien. Bekijk haar op een van de vele DVD's waarop ze te zien is. Dan wordt die vrouw een performer zoals we weinig vrouwen meer tekeer hebben zien gaan in de popmuziek.

Mijn verzamelaar stopt na track 10, dat is erg jammer, want Mercedes Benz is uiteraard een must. Om die reden toch maar mijn 3.5 behouden, denk ik.

Ik had die verzamelaar ook (op LP) maar heb die ingeruild voor deze die veel vollediger is.

Klopt, ik heb die ook, maar is al een paar maanden uitgeleend, ik moet gaan uitkijken.... ik leen normaliter haast nooit wat uit hoor!

En ik kwam dan weer deze US 2LP tegen uit 1977 die ook vollediger is en een prima geluid heeft:
Just a moment... - discogs.com
Janis Joplin - Greatest Hits Of (1977)