The Abyssinian Baptist Gospel Choir - Shakin' the Rafters (1960)

Deze gospel swingt als de neten. Laat je vooral niet tegen houden door de teksten. Door Tom Waits genoemd als een van de albums die hem beinvloed hebben en dat is te horen.

Deze plaat bevat alle elementen van een fantastische gospelplaat - emotie, kracht, oprechtheid en een geloof in een betere wereld. Mijns inziens is dit een kwaliteit van gospel: zelfs de grootste soloartiesten laten in hun gospelperformance emotie doorklinken die in hun seculiere muziek niet gevonden kan worden. Koppel dit aan de omvang van het koor (120-koppig!) en het muzikale genie van Alex Bradford en het is moeilijk een betere plaat te vinden binnen het genre. Bovendien werd de opname verzorgd door de grote John H. Hammond.

Het gevolg? Vijftig jaar na uitbrengen van deze plaat klinken al deze kwaliteiten in de muziek door. Het koor heeft van elke zangstem een paar werkelijke grootmeesters in huis. Vanaf de opener sta je te trillen op je benen en het beluisteren van de hele plaat is een zó krachtige ervaring dat het uitzitten ervan enorm veel moeite kost. Met name enkele van de dames hebben stemmen die het best te duiden zijn met begrippen als "orkaan" of "vulkaan".

Helaas is deze plaat te obscuur om dit bericht te kunnen larderen met smakelijke quotes of anekdotes (zelfs artikelen over Bradford en Hammond vermelden het bestaan van deze plaat niet). Desondanks zou het spijtig zijn als u deze plaat niet zou beluisteren. Of, zoals er hierboven geschreven staat:



Beter kan ik het niet zeggen.

Heb vorige week net de 200e editie van Mojo gekocht, met Tom Waits als guest-editor, waarin een hele pagina aan dit album gewijd is.

Mijn interesse was dan ook meteen gewekt en nu ik hem een week later op MuMe tegenkom, moet ik er toch maar eens serieus werk van gaan maken dit album in mijn bezit te krijgen...

edit: even Google-en resulteert in het feit dat dit kennelijk 1 van de 1000 albums is die je moet horen voor je dood...

En ook op Youtube staan een aantal nummers !