Le Syndicat Electronique - Philosophie (2003)
mijn stem
3 stemmen
Frankrijk
Electronic
Label: Invasion Planète
-
Der Komponist (3:17)
-
Arbeiten (1:01)
-
Echelle (3:25)
-
Coexistence (4:48)
-
Transmission 001 (3:35)
-
En Partance (4:02)
-
L'Amour D'un Traître (4:01)
-
Systematic Tanz (3:54)
-
A L'interieur (4:52)
-
Simple Equation (4:35)
-
Sacrifice (5:01)
-
La Frequence Morte (2:42)
-
Ewigkeit (2:55)
-
Virus (3:28)
-
Marche Humaine (3:38)
-
Tactique (3:29)
-
Exil (3:11)
Links
Last.fm
0
thejazzscène
geplaatst: 9 januari 2008, 08:18 uur
Deze mag gezien worden als een vrij belangrijke en invloedrijke plaat. De man, Le Syndicat Electronique is aan het werk sinds 1997 en wordt gezien als een stichter van de 'Third Wave' stijl. Het probleem is namelijk dat we de obscure minimal electro van de jaren '80 en begin jaren '90 al gehad hebben. Deze man vond dat daar maar eens verandering in moest komen en begon opnieuw platen in die trant uit te geven.
Dit is een plaat met een behoorlijke dosis electro met veel EBM en industrialinvloeden; France en Engelse teksten die niet echt gezongen worden. Dit is na de New Wave een soort van comeback. Weinig artiesten doen dit. Niets lijkt vooruitstrevend maar eerder geschiedkundig: dit lijkt werkelijk gemaakt te zijn eind jaren '80.
Vet om het rauwe geluid van toen nog eens te herbeleven.
Er zitten vooral emoties in de opzwepende baslijnen van deze man terwijl de teksten koud en gevoelloos zijn.
Dit is zoals ik al zei een belangrijke plaat eerst en vooral omwille van de denkwijze die erachter schuil gaat maar eveneens omdat dit de laatste EBM en elektroplaat is die op dit onafhankelijke label, Invasion Planète, kwam. Later ging het label meer richting minimal synth of meer de Neue Deutsche Wellestroming volgde.
Later komen dan ook meer briljante albums op het sublabel: Le Syndicat Electronique Recordings.
Dit is een plaat met een behoorlijke dosis electro met veel EBM en industrialinvloeden; France en Engelse teksten die niet echt gezongen worden. Dit is na de New Wave een soort van comeback. Weinig artiesten doen dit. Niets lijkt vooruitstrevend maar eerder geschiedkundig: dit lijkt werkelijk gemaakt te zijn eind jaren '80.
Vet om het rauwe geluid van toen nog eens te herbeleven.
Er zitten vooral emoties in de opzwepende baslijnen van deze man terwijl de teksten koud en gevoelloos zijn.
Dit is zoals ik al zei een belangrijke plaat eerst en vooral omwille van de denkwijze die erachter schuil gaat maar eveneens omdat dit de laatste EBM en elektroplaat is die op dit onafhankelijke label, Invasion Planète, kwam. Later ging het label meer richting minimal synth of meer de Neue Deutsche Wellestroming volgde.
Later komen dan ook meer briljante albums op het sublabel: Le Syndicat Electronique Recordings.
* denotes required fields.
* denotes required fields.