Mose Allison - Back Country Suite (1957)

mose zette zelf 9 nummers van dit album op een verzamelaar my best songs. kennelijk is hij er zeer tevreden over. blues & one room country shack worden gezongen, de rest is instrumentaal (zelfs blueberry hill!).

In de inlay van de cd is te lezen welke invloeden Mose Allison zoal onderging: in zijn jeugd hoorde hij allerlei countryblues artiesten, zijn vader speelde ragtime-piano, hij hoorde bij een vriend die een behoorlijke platencollectie had voor het eerst Nat King Cole en Louis Armstrong, en later hoorde hij ook Charlie Parker, Dizzy Gillespie en Bud Powell. Vele van deze invloeden, waaraan je nog de boogie woogie van Albert Ammons en Pete Johnson kunt toevoegen, hoor je gemakkelijk terug in het pianospel van Allison. Een van zijn favoriete pianisten is Thelonious Monk, ook een invloed die ik er wel uit kan halen. en verder hoor je de invloed van de countryblues duidelijk terug. Al die invloeden maakten Allison voor mij van meet af aan een interessante pianist, en bovendien houd ik heel erg van zijn stemgeluid en manier van zingen.
Dit is zijn allereerste album, en het enige bezwaar dat ik heb is dat zijn vocalen slechts in een paar nummers te horen zijn. Ondertussen heb ik het al heel vaak gedraaid, want van Mose Allison krijg ik niet snel genoeg.

Waanzinnig gave plaat op het snijvlak van de blues en jazz. Vooral kant a, wat een suite van bijna 20 minuten is, luistert weg als een stuk muziekgeschiedenis. Het samenspel tussen bass, drums en piano is uitermate strak en vloeiend. Het had leuker geweest als er wat meer songs waren met zang, want de twee songs met zang stellen niet teleur.

Het pianospel van Mose is een combinatie van bop, blues en ragtime, een soort ragbop, als dat al een stijl is.