Charlie Rouse - Bossa Nova Bacchanal (1965)

Waanzinnig album voor in de late uurtjes. Mooie bossa contouren, bekend maar -voor deze tijd- verrassend, zacht kabbelend maar toch net niet te glad. Lekkere simpele maar doeltreffende rhythm gitaartjes ook. Mooi, uit de oude doos... ik zou zeggen, glaasje wijn en genieten maar!

Blijkbaar ben ik niet zo'n grote liefhebber van wat ik maar voor het gemak bossa nova jazz zal noemen, want ook dit album in het genre is niet zo erg aan mij besteed. Dat terwijl ik Charlie Rouse een heerlijke tenor saxofonist vind, die ik voor het eerst hoorde op albums van Thelonious Monk. Maar dat is natuurlijk heel andere koek - hier moet je het doen met die stereotiepe bossa nova beat, die mij op sommige nummers tamelijk snel gaat vervelen. Ik vind het eerder easy listening, wat op zich geen bezwaar hoeft te zijn, maar hier taant mijn belangstelling tamelijk snel.

Op de cd-uitgave die ik ik ooit kocht, staat nog een achtste nummer, een stuk dat drie jaar later werd opgenomen, maar niet op het oorspronkelijke album (dat in 1962 verscheen) stond, en dat is voor mij een verademing. Behalve Rouse hoor je op dat nummer o.a. Dizzy Gillespie (trompet) en McCoy Tyner op piano. Was het hele album maar zo spannend.

Wel een speciale vermelding voor Kenny Burrell, die op Aconteceu schittert met een mooie solo op versterkte gitaar, wat het album een beetje opfleurt.