French Frith Kaiser Thompson - Live, Love, Larf & Loaf (1987)

John French oftewel Drumbo (Captain Beefheart )
Fred Frith (Henry Cow)
Henry Kaiser (gerenommeerd avant-garde gitarist)
Richard Thompson (Fairport Convention)

Een soort avant-garde supergroep met Richard Thompson als folkingrediënt.
Vreemd genoeg klinkt het niet echt avant-garde maar voor wie bijvoorbeeld niet aan de hoekigheid van Beefheart gewend is zal ook dit soms ongemakkelijk klinken.
John French heeft een heel specifieke drumstijl die steeds neigt naar swingen maar daar niet aan toe komt omdat het net lijkt alsof hij niet kan spelen. Dat kan hij wel degelijk want als je het laatste nummer van de plaat The Same Thing hoort speelt hij een retestrakke bluespartij.

Voor mij pakt deze vreemde collage best goed uit imaar het is niet echt te beschrijven wat dit voor soort muziek is. Het eerste nummer Wings a la Mode bijvoorbeeld zou zomaar van Beefheart kunnen zijn behalve dat Beefhearts zang vervangen is door ? als iemand weet wie hier zingt hoor ik het graag.

Een andere uiterste is een onbeduidende cover/parodie van Surfin' USA waarvan me onduidelijk is wat de bedoeling is. Had niet gehoeven denk ik.

A Blind Step Away is een soort folk-balad met oosterse klanken en een spaarzaam aanwezige Drumbo begeleiding. Héél apart en zeker de moeite. Prachtig gezongen ook door Thompson !

Het instrumentale Disposable Thoughts had wederom zomaar van een Beefheart album kunnen komen. (en zonder zang mis je Beefheart's stem dus niet eens)

Het album besluit met een traditionele blues The Same Thing (gecovered van Willie Dixon)

Waar ik ook van kan genieten is het geluidsbeeld van de plaat.
Het klinkt als live gespeeld in een zaaltje van pak 'm beet 10 bij 10 meter.
Verder behoorlijk droog en onbewerkt.
De geluidskwaliteit is mede door de leegte van het arrangement uitstekend ! alhoewel het een analoge master betreft want in de stiltes hoor je de tape print-through
De plaat past zomaar in een audiofiel verzameling.

Ik vond het in 1987 al een vreemde plaat en die sfeer werd alleen maar bevestigd door deze tekst op het hoesje:
This album was released in Borneo and Sumatra with the title Dead Man's Gloom.
tja....... zou het ?

erg gesteld op dit album, juist door de kameleontische vorm. en wat een muzikanten!

rake beschrijving hierboven door ton.

Dit album tovert altijd weer een grijns op mijn smoel dus maken we er vandaag 5 flonkerende sterren van. Dat komt vooral door het vakmanschap der muzikanten. Toen al een jaartje ouder en daardoor gepokt en gemazeld in dwarse rock, elektrische folk en avant-garde. Die ervaring maakt dat ze met letterlijk speels gemak de tracks muzikaal invullen. Wat een variatie aan muziek. Je valt van de ene verbazing in de andere. Ondanks of misschien juist wel dankzij de losse aanpak en lichte ironie wordt er gedreven gemusiceerd. Ze geven elkaar genereus de ruimte. De composities lenen zich daar ook voor. De gitaarsolo's zijn afwisselend en schroeiend. Ik heb Thompson nauwelijks beter gehoord. Het is kortom een mirakels album dat me bij elke luisterbeurt weer verrast, boeit en bij vlagen ook ontroert. Te vinden op spotify maar wel met andere hoesafbeelding. Hierna hebben ze samen nog Invisible Means (1990) uitgebracht; muzikaal net zo hybride en intrigerend maar die plaat mist een beetje de speciale sfeer van deze eersteling.

Nooit te oud om leren. Nooit geweten dat Richard Thompson met avant-gardisten heeft samengewerkt! Hier ben ik erg nieuwsgierig, want ik dacht zo'n beetje alle muziek van Thompson te kennen.

Dat belooft wat, want Richard Thompson is voor mij een van de beste gitaristen op deze aardbol.