Shawn Mullins - Beneath the Velvet Sun (2000)

Gladde Amerikaanse pop/rock a la Sister Hazel en Kid Rock. Neuh, dit gaat 'm niet worden vrees ik

Begin jaren 00 kende Mullins nog enige bekendheid in het singer songwriters genre, al dan niet ingegeven door de 'hit' Lullaby. De Americana en country snit van zijn vorige schijf; Soul's Core is ingeruild voor een wat voller geluid waarbij de alternatieve randjes zijn weggeschuurd ten faveure van een commerciëler kader. Dat is een gemiste kans, op dit plaatje begeeft Mullins zich meer richting het popgenre en daarmee verliest het grotendeels zijn charme. Het liefste hoor ik Shawn in een akoestische setting, met een stemmig arrangement stoeien, op Beneath the Velvet Sun wordt die 'ingetogenheid' ingeruild voor een eclectisch karakter en dat is jammer. Is dan alles slecht, nee dat niet. Opener Up All Night vormt een prima starter, gevarieerd, opvolger Everywhere I Go heeft zo'n kamerbreed en catchy refrein dat deze song na 21 jaar nog steeds af en toe voorbij trekt in mijn hoofd, heerlijk. Helaas heeft Mullins hierna zijn kruit ook wel een beetje verschoten. Hoewel zeker niet slecht Santa Fe kent aardige arrangementen en het broeierige North On 95 kan bij mij ook wel een potje breken, klinken nummers als We Run, Yellow Dog, Valentine en Lonesome simpelweg te alledaags en weinig onderscheidend. Hetzelfde kan gezegd worden van Border Song, als bonustrack toegevoegd aan deze schijf. De track van Elton John die ook een deuntje mee zingt trekt gezichtsloos aan je voorbij. Kortom, deze pap telt enkele lekkere krenten maar voor het overige smaakt het ook wat flauw en mis je net enkele ingrediënten die het geheel wat meer karakter hadden gegeven.