menu

Jim Kirkwood - Communion of the Damned (2003)

mijn stem
4,00 (1)
1 stem

Verenigd Koninkrijk
Electronic
Label: Dark Age

  1. Wormwood (20:55)
  2. Machinecode Violation (14:55)
  3. Riders on a Pale Wind (17:35)
  4. Fast Breeder Reaction (10:54)
totale tijdsduur: 1:04:19
zoeken in:
avatar van CorvisChristi
4,0
CorvisChristi (crew)
Galmende, spookachtige klanken luiden "Wormwood" in (wat trouwens het Engelse woord is voor "Chernobyl") en voorspellen, mede door het gekras van een aantal raven, een hoop onheil. Hoe kan het ook anders! We hebben het hier wel over Jim Kirkwood, dus verwacht geen vrolijkheid. Na ruim 4 minuten wordt het intro opgevolgd door een langzame dreigende sequence die even later wordt bijgestaan door een sequence die als het ware over de ander heenrolt. De toon is gezet! De combinatie van naargeestige stemmen en gechant in het Latijns, wat op de achtergrond te horen is, wordt op een gegeven moment bijgestaan door de lead-solo, die in de verte wel wat doet herinneren aan die van "Children of the Night" van Kirkwood's 3de Vampyre-album The Blessing of Shadows. Deze lead-solo krijgt bijval door een wat heftiger thema, die om de zoveel tijd een aantal keren herhaalt wordt. Het geheel klinkt behoorlijk verontrustend en duister. Pas in de 14de minuut verdwijnen de sequences even, om binnen een minuut weer terug te keren en naar het einde van het nummer toe te werken.
"Machinecode Violation" begint met scherpe en schurende metaal-achtige klanken, om uiteindelijk niet zo heel erg veel later met een behoorlijk heftige ritme-sectie op de proppen te komen, die het nummer, mede dankzij de titel, een behoorlijk industrial-achtig tintje meegeeft. Het klinkt nét even anders, dan dat ik normaal van Jim gewend ben, maar toch zijn die herkenbare stijlen die de muziek van Jim zo kenmerkt, ook hier aanwezig, dankzij een memorabel hoofdthema. Ergens in de 7de minuut wordt het even wat stiller, maar het duurt dan ook niet lang voordat een agressieve rollende sequence zich aankondigt, waarbij uiteindelijk de ingrediënten uit het begin ook weer voorbij komen. Nog wat extra flitsend solowerk komt er nog eens bij, wat dit nummer uiteindelijk tot één van de hoogtepunten van dit album maakt.
Met doffe, rommelende en snerpende klanken begint "Riders on a Pale Wind". Vervormd gehinnik kondigt de komst van een orgel-stuk aan, begeleidt door majestueus klinkende aanslagen op de synthesizers. Dit heftige stuk wordt opgevolgd door een vreedzaam klinkend vrouwenkoor, wat echter al weer vrij snel overloopt in de eerste sequence-passage, die zich vrij geheimzinnig aankondigt. Een alleraardigst klinkend thema zorgt voor een vrij interessant klinkend, contrasterend geheel. Zoals wel vaker het geval, laat Jim ook hier de sequencer en andere diverse thema's en solo's in heftigheid toenemen, wat vooral vanaf de 8ste minuut duidelijk te horen valt. Ergens vlak voor de 11de minuut is er een rustpuntje te horen, ondanks dat het ritme van de sequencer op de achtergrond gewoon verder gaat. Verschillende stemmen door elkaar heen, laten rapportages van allerlei, (waarschijnlijk akelige), nieuwsberichten horen, wat het karakter van de muziek er alleen maar verontrustender op maakt. Vervolgens ontwikkelt de sequence weer aan kracht en stevenen we af naar het einde van het nummer.
"Fast Breeder Reaction" begint met een hoop machinale klanken, waar een orgelthema overheen klinkt. Wat zo kenmerkend is aan de muziek van Jim Kirkwood, is dat hij regelmatig enorm veel muzikaal geweld op je kan afvuren, vervolgens je zo'n 30 seconden naar adem laat happen, om daarna weer dezelfde hoop bombarie op je af te vuren. Zo ook het orgelthema, die plotseling vrij snel opgevolgt wordt door een aangenaam en vrij subtiel in het oor klinkende sequence. De sequence ontwikkelt zich uiteraard alweer vrij snel en sluit zich aan bij de vele sterke thema's die om de hoek komen kijken.
Regelmatig is er een stem te horen die de gedenkwaardige woorden "They do nothing wrong" zegt. Waarom, kun je je afvragen? In dit geval handelt het thema van dit album o.a. over de media en politici, die bepaalde, vaak akelige, gebeurtenissen zo weten te verdraaien dat bijna niemand het te weten komt. Zo ook tijdens een ongeluk in een atoomcentrale wat tot een kernramp leidde (Sellafield, Engeland in de jaren '50). Het enige wat men erover te horen kreeg was dat 'men zich geen zorgen hoefde te maken'. Meer opvallende zaken hierover en meer vallen te lezen op Jim's website via een link naar dit album.

Conclusie is dat ook Communion of the Damned weer een zeer prima album is van een componist die van geen ophouden weet. Je zou bijna denken dat iemand die iets te produktief is, op een gegeven moment niet meer zulk sterk materiaal weet uit te brengen. Jim heb ik daarentegen nog niet betrapt op zwakke albums, en deze dus ook niet. Wederom een dikke duim omhoog dus voor Jim Kirkwood.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:04 uur

geplaatst: vandaag om 13:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.