Jim Kirkwood - In the House of the Crowman (2004)

Elders op deze pracht site schreef ik al dat Jim Kirkwood een erg productief man is die voornamelijk muziek maakt die op de Berlijnse School is gebaseerd en deze vervolgens aanvult met duistere spannende klanken waardoor er een dondkere deken vol onheilspellendheid ontstaat aan muziek en klanken. Daar doet deze In the House of the Crowman niet aan onder.

Direct na de start van Where the Nightjar Dreams zijn deze te horen. Voor mijn gevoel sta ik op een veld omringt door mist. Niet lang hierna zijn orkestrale klanken te horen die me een naargeestige wereld intrekken. Eenmaal op de bestemming wordt het er een geheimzinnige sfeer gecreëerd of iemand bezig plan wat het daglicht niet kan verdragen. Ja, en dan is er ineens een stuwende sequencer te horen. Het doet me denken aan een trein die haast heeft. Vele zaken flitsen voorbij tot dat daar even een rust moment is waar speelse geluiden zijn te horen. Op de een of ander manier moet ik aan mieren denken die een nest aan het bouwen zijn. Na verloop van tijd komt er opnieuw wat ritme in het stuk. Waarna het stuk in een tikje chaotische sfeer eindigt.

Het begin van Caught in a Dance of Light doet me denken of ik een oud laboratorium binnen kom van een dierentuin. De beelden zijn nog zwart wit. Tot daar ineens een dreigende dreun is te horen. Voor mij zie ik reageerbusjes die zich vulen met een vreemde substantie. Als de stoffen zich mengen ontstaat er steeds een kleine mutatie aangegeven door een toon die er plots lijkt te zijn. Gaande weg ontstaat zo een beeld van een dans gevangen in buisjes van licht. Ondanks dat het beeld best mooi is te noemen lijkt het wel of de muziek wat blijft hangen, wat jammer te noemen is, want meer leven daarin had een nog betere film in de fantasie kunnen hebben opgeroepen.

Behoorlijk zwaar begint Pentagram, het doet me denken aan een duistere film waar ieder moment een grootte schok valt te verwachten. Een lijk die ineens in een kamer hangt. Na verloop van tijd trekt die spanning wat weg. Qua muziek moet ik wat denken aan verkeer dat aan ritsen is. Tot dat er ineens een omslag komt. Het lijkt wel of de wind oplaait. Voor mijn gevoel wordt ik een duivels verhaal ingetrokken. Dreigende klanken een krachtig ritme trekken me een zwart gat in. Langzaam vallend reis ik door ruimte en tijd en het lijkt wel of ik uitspraken van weleer hoor.

Door de orgelklanken waarmee The Midnight Church begint zit ik ineens in het nu. Even zijn de orgelklanken weg waardoor er een kosmische sfeer overblijft. Ze komen even terug, waarna een sfeer volgt die wat zoekend overkomt waar ik niet veel van kan maken. Het kan mooi zijn bij een film over de sterren, maar als het er niet zou zijn zou het niet gemist worden. Ondanks dit euvel heb ik verder prima muziek voorbij horen komen, waarmee opnieuw een goed album van Jim Kirkwood tot een eind komt.