Warehouse - Powerhouse (1972)

een van de beter bands van de jaren 70! Ben er zelf nog fan van..
Helaas zijn ze ooit opgehouden, anders waren ze veeeel bekender geworden! Graag kom ik in kontakt met degene die Warehouse Powerhouse hier heeft toegevoegd!

Zo, dit word mijn eerste recensie op Musicmeter. Ik kon heel moeilijk informatie vinden over dit album, dus vandaar hoop ik hiermee iets te kunnen bijdragen aan een volgende zoeker.

Warehouse was een jazz-rock band uit Friesland. Dit album, Powerhouse, is het enige wat er van hun korte bestaan is overgebleven. Uitgebracht in 1972 en geproduceerd door Tim Griek, die u misschien kent van o.a. Ekseption en Brainbox. Later zou hij veel samenwerken met Andre Hazes.

De nummers van Warehouse zijn in mijn oren nogal oneven. Sommige nummers zijn lekkere vlotte rock met geweldige saxofoon-trompet accenten, zoals Blood, Sweat & Tears of Chicago, terwijl andere nummers echt helemaal inzakken en niks origineels laten horen.

Het album begint heel sterk met "It's Life". Echt een geweldige lied waarbij de band direct over de speakers knalt en hun goede dynamiek laten horen. Helaas is dit dan ook meteen het beste nummer van het album. Het tweede nummer is een cover van Graham Nash. Geen idee waarom ze dit hebben opgenomen want het klinkt echt totaal overbodig. Ik vraag me ook af waarom ze dit als tweede nummer hebben geplaatst. Dit verzwakt het album enorm, wat erg jammer is na zo'n geweldig begin.
Het derde nummer heeft een extreem lange opbouw en heeft meer weg van een jam. Het is wat zweveriger en gaat eigenlijk ook nergens naartoe. Hierna komt "Here's to You" wat ik echt het dieptepunt van het album vind. Zo enorm cliche. 'All I want is happiness / instead of loneliness'. Ja goh, wie niet zeg. Het lijkt wel of elk nummer na "It's Life" steeds meer de rock kant verliest om uiteindelijk bij dit gezwijmel uit te komen. Gelukkig eindigt kant A wel goed met "Na Na Na Song", wat mij doet denken aan The Cats. Alleen erg jammer dat dit nummer pas zo laat aan bod komt. Dit nummer had namelijk de energie van het intronummer er lekker in gehouden. In plaats daarvan koos Warehouse om kant A te vullen met soft-rock cliches omringt door een hardere jazz-rock korst. Tevens vreemd dat het vierde nummer een goede outro heeft waarna het laatste lied er opeens inknalt om je de pleuris te laten schrikken. Dikke minpunten voor deze slechte volgorde.

Kant B begint met een matig nummer "Bye Bye". Het is een stuk beter dan het gros van kant A, maar kan mij eigenlijk niet zoveel schelen. Het klinkt een beetje als Santana maar dan heel simpel. Het tweede nummer maakt veel goed. "Wild One" is weer een geweldige rocker, beetje in de stijl van Iron Butterfly of Steppenwolf. Erg dreigende orgel melodie die op het einde ook word meegezongen. Helaas word dit nummer gevolgd door een bijna 8 minuten durende ballade die nergens naartoe beweegt en na de eerste minuut mijn aandacht al niet kan vasthouden. Op het einde herhalen ze telkens 'I love you'... man man man.
Kant B eindigt met een ander matig nummer waarvan ze de gitaar melodie hebben gestolen van Golden Earring (volgens mij van hun Eight Miles High album, maar ik weet zo niet welk nummer).

De productie van het album is perfect. De album-art vind ik ook fantastisch. Op de voorkant zie je een actieve vulkaan waarbij de woorden 'Warehouse' en 'Powerhouse' als lava uit de krater druipen. Op de achterkant zie je de bandleden op een berg zitten onder een koperen maan. Zover belooft alles veel goeds, helaas vallen de liedjes mij erg tegen. Naast de Nash cover zijn alle nummers geschreven door de zanger. Het zou een stuk beter zijn geweest als hij zou openstaan om met zijn bandleden te schrijven of misschien mensen van buiten de band. Aanraders zijn "It's Life" en "Wild One", maar daarnaast vind ik eigenlijk niks het herbeluisteren waard. En geloof me, ik heb hier zeker 10 keer naar geluisterd voordat ik besefte dat het echt niks voor mij was. Jammer. Deze LP gaat weer in de doorverkoop.

Als laatste, de naam Warehouse vind ik nou ook niet bepaald een sterke, originele naam

Oh, bijna vergeten. Ik had nog een krantenartikel uit begin 1972 gevonden. Hier hadden Warehouse net hun eerste single, namelijk "Na Na Na Song" uitgebracht, met op de b-kant "Try It". In het artikel worden de nummers ook al met Chicago vergeleken en de melodieën clichématig, Ha!

Half geslaagd Progressief rock album van eigen bodem met blazers a la Chicago.
Het album bevat een paar prima tracks (it's life, Nanana song, Wild one, en Jenny don't go) en verder 'n paar redelijke ( Better Days, bye Bye) om te eindigen met het matige Try it.
Helaas bevat het album ook 'n paar tenenkrommend slechte nummers, te weten Dream en Here's not you, die een hogere score in de weg staan.