American Music Club - The Golden Age (2008)

Na de eerste luisterbeurt maar een matig album van AMC. Schramt net voorbij aan een 3*.

Nou ja, net terug uit Den Bosch, de heren live aan 't werk gezien. Dat was redelijk kort maar zeker niet gering. Mark was goed bij stem en de band deed zeker 3 songs van dit album, waaronder I Know That's Not Really You. Een geweldige meezinger notabene . Deze plaat zal mij denk ik beter bevallen dan grovonion.

I Know That's Not Really You werd in Groningen helaas overgeslagen. wel hadden we All The Lost Souls Welcome You To San Francisco en nog wat anderen die ik zo even niet meer weet.

Een groeiplaat, deze van AMC. Beetje afgezeken in de pers - voor zover het journaille gerecenseerd heeft. Maar hoe onterecht! OK, de meeste nummers zijn behoorlijk 'laid back', zoals dat heet, maar dat vind ik geen nadeel. Vergelijkingen met het voorgaande werk zijn er niet veel - misschien met United Kingdom. Hele mooie, ontspannende (!) muziek van Eitzel en consorten, ook tekstueel sterk, al lijkt hij het allemaal wat positiever in te zien. Ook voor de AMC-fans: blijf luisteren, hij wordt bij elke draaibeurt beter!

Tien jaar is het stil geweest rondom de slowcore indieband American Music Club. De band uit San Francisco ging uit elkaar in 1994, door voornamelijk persoonlijke redenen, om vervolgens door middel van een reünie weer bijelkaar te komen en een nieuw album op te nemen. Dat album werd de in 2004 verschenen 'Love Songs for Patriots', een album dat door de Amerikaanse pers met open armen werd ontvangen. Nu, ruim vier jaar na het reüniealbum, komt de band opnieuw op de proppen met een nieuw plaatje; Golden Age. Het doet vermoeden dat American Music Club opnieuw?) de gouden jaren beleeft, de periode waarin songwriter Mark Eitzel droevige hoogstaande popnummers maakt. Dat vermoeden wordt helaas van de tafel geveegd met dit negende album. De heren hebben met vorige platen de lat erg hoog gelegd en om die kwaliteit enigszins nog te kunnen waarborgen is de formule hetzelfde gebleven; ''fucked-up popnummers'' (zoals Eitzel dat zo mooi omvat) schrijven met een zwaar depressieve ondertoon. Dat deze roestige formule nog steeds kan werken horen we in het nog geen drie minuten durende nummer 'All The Lost souls Welcome You To San Francisco.' Overigens een van de minder depressieve nummers, maar dat wel keer op keer blijft pakken en dat voor mij onderhand een van de betere nummers
op Golden Age is geworden. Want toegegeven, dit album mist op vrijwel dit ene nummer na, pakkende en sterke ('fucked-up') popnummers. Het lijkt allemaal een beetje voort te kabbelen, met hier en daar verrassende blaasinstrumenten en een accordeon, en het geheel weet slechts bij vlagen te overtuigen. Eitzel doet zijn ding, maar als je de echte gouden tijd van de American Music Club wilt horen moet je toch een tiental jaar terug in tijd.

Mij kan The Golden Age maar deels bekoren. De droevige ondertoon wordt soms wat overdreven gebracht en op een manier die mij in ieder geval niet pakt. Het mist geweldige nummers als All The Lost Souls Welcome You To San Francisco. Dit is een plaatje dat je af en toe graag even op de achtergrond mag horen. Voor mij een schamel zesje.

Berichten over AMC's Gouden Tijden verplaatst naar American Music Club

Hele fijne plaat. Vooral Windows on the World, All My Love, Decibels and the Little Pills, I Know That's Not Really You en Who You Are zijn hele mooie nummers. The John Berchman Victory Choir en All the Lost Souls Welcome You to San Francisco vind ik tot nu toe een beetje irritant. Tot nu toe 4,0

Gisteren eens beluisterd, maar ik kan niet zeggen dat het me direct gepakt heeft.
Het klinkt allemaal wat landerig en sloom ... Zoals Love Songs for Patriots opent met Mark Eitzel die meteen alle aandacht vraagt : "Ladies and gentlemen..." ja, dan zit je meteen rechtop in je stoel. Bij deze plaat veerde ik niet eerder dan bij het vijfde nummer enigszins op.

Dit is overigens de derde plaat op rij waarop er een boot op de hoes is te ontwaren, maar deze keer zitten de heren van AMC ook daadwerkelijk zelf in het schip. Toevallig ?

Juist omdat het zo subtiel is ingespeeld allemaal is dit wel echt een groeiplaat, ja.

Edit: Ik zie nu pas hoe laat mijn reactie is.

Ja! Een medestander! Halleluja! Nog steeds regelmatig beluisterd, wordt (nog) steeds beter!

Net getipt door Mjuman.
In eerste instantie hoorde ik er vooral Nick Drake in terug, maar een nummer als Decibels and the Little Pills klinkt als een country versie van Sister Dew van dEUS, en dat bedoel ik positief.
John Mayer en Elvis Costello zijn ook namen die in mij opkomen.
Het heeft iets breekbaars, maar tevens verfrissend en hoopvol.