Power of Dreams - Immigrants, Emigrants and Me (1990)

Ten tijde van de release van dit debuutalbum waren deze Ierse schoffies 17 jaar en werd hun een grote toekomst toegedicht.
Ook door de Engelse pers. De nieuwe U2 stond klaar.
Helaas hebben ze deze belofte niet in kunnen lossen ondanks 2 prima vervolgalbums.

"Immigrants, Emigrants and Me" uit 1990 is een album waarvoor ik altijd een enorm zwak heb gehouden. Craig Walker schreef een groot deel van het materiaal toen hij pas zeventien was en die jeugdige gedrevenheid spat nog steeds uit de veertien compacte nummers. Vrijwel alles duurt rond de drie minuten: stevige gitaren, sterke melodieën en dan meteen door naar het volgende nummer.

Ik ontdekte Power of Dreams tijdens mijn reizen naar Ierland en zag de band daar ook in hun begintijd optreden. In Nederland kende vrijwel niemand ze. Die herinneringen blijven voor mij verbonden met dit debuut, maar ruim vijfendertig jaar later draai ik het album nog steeds graag. Dat is meer dan nostalgie.

"The Joke's on Me", "Stay", "Never Been to Texas" en "100 Ways to Kill a Love" behoren voor mij tot de hoogtepunten, maar eigenlijk luister ik de plaat het liefst helemaal. De nummers volgen elkaar zo snel op dat de energie nauwelijks wegvalt. Vooral Walkers gevoel voor melodie is opvallend voor iemand die op dat moment nog zo jong was.

"Immigrants, Emigrants and Me" is voor mij dan ook veel meer dan alleen een goed debuut uit 1990. Het is een gedreven gitaarplaat waaraan ik persoonlijk veel mooie herinneringen heb en die muzikaal nog steeds uitstekend overeind staat.