Norma Winstone - Edge of Time (1972)

Adembenemend goede plaat van vocalist Norma Winstone, die zich laat omringen door de top van de Britse jazz op deze plaat, en dan met name Kenny Wheeler en Alan Skidmore. Norma heeft een enorm bereik en gaat met woordeloze vocalen hier en daar de strijd aan met de muzikanten, wat echt een waanzinnige prestatie is. Dit moet wel één van de meest indrukwekkende plaat zijn die ik ken.

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de waanzinnige solo's van Alan Skidmore, Kenny Wheeler, Gary Boyle. En dan dat intense drumspel van Tony Levin (niet de bassist). Het absolute hoogtepunt van deze plaat, wat gegarandeerd zorgt voor lagen kippenvel is 'Erebus (Son Of Chaos)', waar de band tot een fantastisch climax komt met een zevenkoppige blazersensemble waarover Norma met haar intens krachtige stem improviseert en de leiding neemt.

Om de vocale kracht van Norma eens goed te horen, is de opmaat naar de solo van Kenny Wheeler in 'Shadows' een mooi voorbeeld. Na een ingetogen zanggedeelte, begint de muziek aan te zwellen ter introductie van de solo van Kenny. Hierbij vergezeld Norma elke noot die Kenny blaast tot een crescendo en de solo begint over een intens ritme. Halverwege de solo van Kenny gaat Norma het gevecht aan met de trompet. Het is wederom een intens nummer en je vraagt je echt af waar Norma de ademkracht vandaan haalt. Het nummer eindigt zoals het begon; in een gezongen ballad met subtiel pianospel de onovertroffen John Taylor.

De rustigere stukken zoals 'Songs for a Child' en 'Song of Love' geven de luisteraar wat rust en liggen wat dichter tegen de chamberjazz aan, in tegenstelling tot de andere stukken die een amalgaam zijn van postbop en avantgarde.

Over deze plaat heb ik de laatste woorden nog niet gezegd.