Walter Verdin - Cinema (1980)

Vlaanderen's geniale gek en ook wel enorm misbegrepen muzikant/ humorist.... VRT/ BRTN: "Pas de Deux" met Rendez-Vous was als GRAP bedoeld! Jawel: een grap. Dat jullie deze joke naar Songfestival stuurden is jullie probleem
Ja. Walter Verdin was, ook de man achter "Pas de Deux", ook achter "Specimen & de Risikoos" (toenmalige spelling), maar hij deed het eerst dus onder de naam "Wlater Verdin".... Met de LP "Cinema" bijvoorbeeld...

Met liedjes die ergens geschreven moeten zijn in de staat Absurdistan, waar later ook bands zoals Aroma di Amore, Arbeid Adelt! en andere Kloot per W en Lama's zouden gedijen....

"Er is iets hier van binnen/ er is iets binnen/ alles wat ik gisteren verloren had, dat vind ik nu terug/ bij mezelf hier vanbinnen/ bij mezelf/ binnenin..." het was destijds een bescheiden hitje "Er Is Iets"... maar ook nummers zoals "Hilde" en "Zin om in de muur te kruipen" (!!!!) zijn wel de moeite....

Ik heb dit album vanmiddag van vinyl naar mp3 geript.
Het zat al een hele tijd in mijn collectie, maar luisteren
kwam er maar niet van ... mea culpa ...

Ik kende de ska-hit Er Is Iets en de radiohit Chocolat Dansant.
De rest was quasi onontgonnen terrein en groot is mijn verbazing.
Dit is dus echt wel een heel sterke plaat ... zijn tijd vooruit zelfs.

Walter zou later met Pas De Deux een Rendez-Vous hebben, maar op Cinema klinkt hij als een brug tussen kleinkunst en vroege belpop.
En We Zijn Allemaal had ik precies ook al eens ergens gehoord.

De liedjes die iets akoestischer klinken ('t Is Fijn bijvoorbeeld),
neigen naar het werk van Kris De Bruyne en Wim De Craene.

Swingen rock daarentegen als de liedjes van Piet Dekker
op de allereerste langspeler van Doe Maar (Whisky Coke etc ...).

Voor Hilde is een leuk nummer, omdat het volgens de tekst
niet exclusief voor Hilde bedoeld is en dus evengoed over
een andere meisjesnaam had kunnen gaan.

Daarna somt Walter een hele reeks Vlaamstalige liedjes op
die een meisjesnaam in hun titel dragen (Rozane van Wim De Craene,
Joske van Raymond en Lucy van Zjef Vanuytsel etc ...)

Grote namen zoals Stoy Stoffelen op drums en
Jean-Marie Aerts op gitaren vormen de begeleidingsband.


En daarmee kom ik tot mijn besluit.
Raymond Van Het Groenewoud is zeker de peetvader
van de Vlaamse rock, maar met dit unieke album van Walter Verdin
horen we in 1979 al de eerste sporen van wat belpop zal heten.

Hoed af voor Walter ...
.
O ja, fans van Yevgueni moeten zeker eens op zoek gaan
naar deze plaat: de stem van Walter heeft een vergelijkbare kleur.
Al is Klaas Delrue van Yevgueni wel een veel betere zanger.
Maar ook muzikaal hoor ik echo's van Walter Verdin in hun werk.

Er is iets balanceert bij mij tussen leuk en irritant. De rest ken ik niet, en wegens mijn gevoel bij "Er is iets" heb ik ook nooit de behoefte gehad om dit deel van de Belgische muziek verder te ontdekken...

Houden zo!