0
Benno
geplaatst: 18 maart 2010, 15:32 uur
Dit is mijn eerste plaat van Wolf Eyes en wat moet ik zeggen, het klinkt gewoon goed. Al eerder flirtte ik met noise in verschillende vormen, maar deze plaat mag met recht een goede introductie genoemd worden. Een langzame progressie zonder te veel brute kracht die dicht bij de industrial uit de jaren tachtig zit. Zodoende een plaat die op verschillende plaatsen op het web wordt aangeprijst als een ideale introductie tot het (grote) oeuvre van Wolf Eyes.
De eerste negeneneenhalve minuut van de plaat bestaat uit zachte elektronische tonen. Daarna volgen drones die klinken als samples van een gedempte heimachine, die worden afgewisseld met hoge electronica-geluiden (maar niets oorvernietigends). Volgt de B-kant. Deze begint met ongeveer vier minuten hoge electronica, doorspekt met zachte ruis wat zorgt voor een prettig geluid. Daarna wordt er tot de klok op negen minuten staat gewerkt met lage drones. Vanaf negen minuten werkt de plaat langzaam naar een climax met percussie (ijzeren voorwerpen) en opnieuw hoge electronica, al dan niet doorspekt met wat drones. Mijns inziens kenmerkt het tweede deel van de B-kant zich door een ouderwets gezellig loud-quiet-loud motief.
Dit lijkt saai, maar is het zeker niet. De plaat is nergens monotoon. Zo zorgen onverwachte wendingen in de muziek (zoals in het rustige begin van de B-kant, waar toch opeens een harder stukje in zit) dat je op het puntje van je stoel blijft zitten.
De eerste negeneneenhalve minuut van de plaat bestaat uit zachte elektronische tonen. Daarna volgen drones die klinken als samples van een gedempte heimachine, die worden afgewisseld met hoge electronica-geluiden (maar niets oorvernietigends). Volgt de B-kant. Deze begint met ongeveer vier minuten hoge electronica, doorspekt met zachte ruis wat zorgt voor een prettig geluid. Daarna wordt er tot de klok op negen minuten staat gewerkt met lage drones. Vanaf negen minuten werkt de plaat langzaam naar een climax met percussie (ijzeren voorwerpen) en opnieuw hoge electronica, al dan niet doorspekt met wat drones. Mijns inziens kenmerkt het tweede deel van de B-kant zich door een ouderwets gezellig loud-quiet-loud motief.
Dit lijkt saai, maar is het zeker niet. De plaat is nergens monotoon. Zo zorgen onverwachte wendingen in de muziek (zoals in het rustige begin van de B-kant, waar toch opeens een harder stukje in zit) dat je op het puntje van je stoel blijft zitten.
0
Sietse
geplaatst: 18 maart 2010, 18:14 uur
Erg sterke plaat inderdaad, maar vind het niet een goede introductie voor Wolf Eyes eigenlijk. Deze wijkt behoorlijk af van de andere albums die ze hebben gedaan.
Het is hoogstens een goede plaat voor de mensen die het andere werk te hard/extreem vinden.
Het is hoogstens een goede plaat voor de mensen die het andere werk te hard/extreem vinden.
0
Benno
geplaatst: 19 maart 2010, 14:51 uur
Ja, dat zal wel kloppen. Ik denk dat de meeste mensen een rustig noise-album ook wel verstaan onder een goede introductie. Misschien is dat ook wel waar: als je kennissen en vrienden meteen de hardste noise aan gaat raden die je kent, heb je natuurlijk grote kans dat zij helemaal afhaken en nooit meer een dergelijk plaatje op zullen zetten.
* denotes required fields.
* denotes required fields.