Monolake - Cinemascope (2001)

Een techno aanrader om comfortabel voor te gaan zitten. Tot op heden het beste album van Monolake voor mij. Waarschijnlijk ook het minst bekende album van ze. Waarom dit ondergesneeuwd is geraakt doet er niet zo toe, de sneeuwruimer mag er in ieder geval overheen.

Ze gebruikten hier Max/MSP en Reaktor evenals op hun albums Gravity en Interstate, software die Autechre ook gebruikte voor hun muziek in die tijd en een ritmisch complexe en glitchy sound teweegbrengt. Op Gravity en Interstate vind ik Monolake iets teveel als een wat zwakkere Autechre klinken. Hier hebben ze over het geheel van het album een iets rustiger, degelijker eigen geluid vind ik.

Het minimale in de muziek van Monolake is de uitblijving van een directe climax, toch is er véél variatie in de geluiden om de beats heen te bespeuren. Dit lijkt me een ideaal album om op te zetten in de auto voor een avond of nachtrit, maar ook thuis is het héél ok. De laatste track, wat meer ambient is te noemen, vind ik met name geweldig. Hier is een paar jaar geleden nog een uitgesponnen variatie van een uur van gemaakt door Robert Henke getiteld Indigo_Transform.

Waar je misschien in je lichaam naar een climax zult snakken tijdens het luisteren van deze muziek, is het volgens mij de kunst tot rust te komen met dit gevoel en daarmee een langer werkende climax te vinden. De afsluiter hier is daar goed geschikt voor.

Met het ontbreken van zo'n climax heb ik niet echt een probleem. Het kabbelt rustig voort en brengt je in een rustige toestand waardoor er eigenlijk weinig behoefte is aan hoogtewisselingen. Er valt genoeg in de breedte te ontdekken zoals in 'Ping' bijvoorbeeld met Autechriaans geknisper.

Veel nummers zijn goed uitgewerkt. 'Ionized' is bijvoorbeeld een coole track. Van die korte doffe bassen die als beats worden ingezet kan ik wel appreciëren. Het klinkt nog steeds fris eigenlijk. Beetje eenvoudiger als de "techno"tracks van Autechre maar daarom niet minder goed. Tegenwoordig, met al die verschillende apparaten en software, zoeken producers het vaak te ver. Hier is dat niet het geval en merk je dat ideeën & mogelijkheden tot het uiterste worden gedreven. Dat gedruppel op 'Indigo' kwam me inderdaad al bekend voor. Nu valt het puzzelstukje op zijn plaats.

Een prachtig, rustgevend knisperalbum. Minimale techno die bijblijft.

Geweldige cd. Ontoegankelijke geluidjes klinken hier verrassend toegankelijk. Het is een mooie dromerige cd met de nodige scherpe kantjes. En aan het luiseraspect wordt niets afgedaan.