Jim Kirkwood - Blood and Feathers (2002)

Jim Kirkwood maakt gothisch getinte, donkere synthesizerklanken die hij afwisseld met snelle sequences waaroverheen hij prachtige melodielijnen legt. Het is absoluut niet ieders kopje thee, maar ik zelf kan er persoonlijk geen genoeg van krijgen.
En dat komt mooi uit, want de beste man is zeer productief en brengt gemiddeld zo'n 3!!! albums per jaar uit. En de meeste zijn ook nog eens van een erg hoog niveau.
Zo ook Blood and Feathers, wat het eerste deel is van Kirkwood's 'Vampyre'-trilogie, verder bestaande uit 'Shroud of Many Colours' en 'The Blessing of Shadows'.

Jim trapt meteen af met het titelnummer, en met zo'n 40 minuten speelduur is het tegelijkertijd één van de langste tracks die Kirkwood ooit gemaakt heeft. Wat ik dan helemaal briljant vind, is dat de track blijft boeien, en voordat je er erg in hebt, is het nummer afgelopen. Het nummer begint, als je goed luistert met een subtiele hint naar het klassieke 'Promenade' van Mussorgsky's 'Pictures at an Exhibiton', maar voordat je daar goed en wel bij stil kunt staat, barst de hel los met een bombastisch beginstuk, die uiteindelijk snel opgevolgd wordt door een vlotte sequence.
Snelle ritmische stukken worden van tijd tot tijd afgewisseld met dreigende en verontrustende passages, die zorgen voor een ongelooflijke spanning binnen de muziek.

'Joy of the Cold Earth' is een ijzersterke en venijnige track waarin zelfs in het begin wat kwaadaardig gegrom te horen valt. Alsof een vampier ons een gedeelte van het verhaal vertelt die in deze track muzikaal naar voren wordt gebracht. Tussen het gemene synth-geweld door, is er ook ruim baan voor aangenaam in het gehoor klinkende melodielijnen. Als daar na de zevende minuut ook nog eens een vlotte en meesterlijke sequence bijkomt, is het feest compleet.

'Bloodstream' maakt uiteindelijk de cirkel rond en sluit het album op verbluffende wijze af met tevens een aantal verwijzingen naar het titelnummer. Tevens zit in deze track de snelste sequence van het album, die zorgt voor non-stop luistergenot.

Dit is absolute topklasse en verplichte aanschaf voor elke fan die ook van het pittigere en donkere synth-werk houdt. Jim Kirkwood staat wat mij betreft op eenzame hoogte. Een terechte 5.

Dat nummer van 40 minuten kon toch heel makkelijk opgesplitst worden in meerdere nummers. Er komt een passage, dan een stilte, en dan een nieuwe passage. Die stille momenten kon hij evengoed gebruikt hebben om over te schakelen naar een ander nummer.

Maar het klinkt allemaal zeer sfeervol dat wel. Ik had door jouw bescrhijving wel een ander beeld van de muziek gekregen dan het eigelijk werkelijk is. En daarom werd ik op het begin redelijk teleurgesteld. Maar de muziek is wel tof en het zit goed in elkaar. Weet nog niet echt welke stem ik er moet naar geven.

Oké, na drie luisterbeurten kom ik met het volgende oordeel.

Tof, spannend en sfeervol, maar toch te ééntonig. Ik hou niet echt van dat gesequence, dat vind ik een ééntonigheid met de muziek meebrengen. Meer afwisseling, daar hou ik van. Ik weet dat dit goed in elkaar zit, maar zelf ben ik niet de grootste liefhebber hier van. Er zitten natuurlijk veel goede passages in. Zo vind ik het bombastische begin van het eerste nummer, en vanaf de twintigste minuut echt geweldig. Ook die dat sfeervolle ambient stukje, met dat gefluit van vogels vind ik fantastisch.

Ook zitter er af en toe zeer toffe melodieën en keyboard stukken in. Maar het grootste deel bestaat uit sequences, en daar hou ik nu éénmaal niet van. Ik geef het album een twee en half, puur voor de vele toch toffe stukjes, maar ik ga niet hoger omdat ik niet een grote fan van van sequence.

2.5*

Devoo, ten eerste tof dat je gereageerd hebt op dit Kirkwood-album.

Over de muziek heb ik het volgende te zeggen; het is inderdaad erg sequence-georiënteerd en bevat daardoor lange en meeslepende sequence-stukken. Het is o.a. beïnvloed en geïnspireerd op de muziek van Tangerine Dream en Klaus Schulze, zoals ze hun muziek maakten in de jaren '70. In die tijd was er een bepaalde stijl onstaan van synthesizermuziek, genaamd Berlin School (TD en KS komen daar vandaan, dus vandaar de referentie met Berlijn), oftewel lange uitgesponnen passages met veel sequence-werk, waarover uitgebreidt gesoleerd en geïmproviseerd werd. Die stijl werd een soort handelsmerk en kreeg een soort cult-following.
Vooral in de jaren '90 tot nu begonnen heel wat artiesten en groepen in de Electronic Music-scene, deze stijl op een weliswaar niet bijster originele, maar wel geweldige manier, nieuw leven in te blazen, waaronder Jim Kirkwood op zijn eigen vooral duistere manier.

Alle albums van Kirkwood kun je met elkaar vergelijken, dus verwacht geen ander soort van muziek. Zelf vind ik het geweldig en vind ik de sequence-stukken juist een adrenaline-punch geven op de spannende muziek die Kirkwood maakt.

Het is natuurlijk wat je zelf tof vind, smaken verschillen, daar valt nou éénmaal niet over te twisten. Ik vind dat er op deze CD veel toffe dingen naar voorkomen. maar sommige stukken vind ik nu éénmaal te lang hetzelfde, waardoor het soms erg eentonig word. Mischien groeit deze nog, want ik ben zeker van plan om het nog meer kansen te geven, en eventueel een ander album uit het repertoire van deze man op te zoeken. Misschien nog een absolute aanrader?

Ik zou, als je in de stemming bent, de albums Foxhalt Edge en Shroud of Many Colours eens proberen, voor mij onbetwiste hoogtepunten van Jim Kirkwood, waarvan de eerste mijn persoonlijke favoriet is.
Er komen veel sequences in voor, maar ook geweldige melodielijnen, waardoor de muziek zich op een gegeven moment definitief in je hoofd gaat nestelen.
En ondanks dat het misschien niet helemaal je ding is, blijft het bijzondere en meeslepende muziek, en zal er ongetwijfeld wel wat in zitten, wat je zal aanspreken.
Kortom, check eens uit, ben benieuwd wat je ervan zal vinden.

Oké, zal ik in de loop van de week zeker proberen Bedankt voor de tip!

En op deze zijn er ook al stukken die ik mij zo voor de geest kan halen, bijvoorbeeld dat bombastische beginstuk, en dat rustige stuk met die fluitende vogels. Ik vind trouwens de stukken zonder sequences altijd de beste stukken.

Jim Kirkwood weet dan ook een ongelooflijke sfeer binnen de muziek te scheppen, en vooral de sequence-loze stukken spreken zeer tot de verbeelding, dus ik kan me voorstellen, dat je dat zo goed vind.
Hoe heb je Jim Kirkwood overigens ontdekt en wat was je motivatie om het eens uit te checken? Het is namelijk best typische muziek wat zeker geen grote groep mensen zal aanspreken.

Ik keek bij een album op deze site, weet niet meer precies welke, en daar heb jij op gestemd. Dan kwam ik in jou profiel terecht, dus vanzelfsprekend ook je top 10. Zag daar twee albums van Jim Kirkwood staan, bekeek het eens. Las jou reacties en werd geinteresseerd. Dus eigelijk heb ik het leren kennen door jou!

Leuk om te vernemen, Devoo, dank je wel. En interessant natuurlijk dat met behulp van Musicmeter, het mogelijk is om op deze manier nieuwe groepen of artiesten te leren kennen.
En op deze manier Jim Kirkwood onder de aandacht te brengen, aangezien er maar weinig informatie over deze artiest te vinden is, een aantal Electronic Music-sites uitgezonderd.
De beste man heeft niet eens zijn eigen website en hij treedt ook nooit op. Het is één van z'n handelsmerken, dat er zo weinig over hem bekend is. Hij verschuilt zich het liefst in een wade van mysterie, om dan om de zoveel tijd in één keer met interessante albums tevoorschijn te komen, maar dan wel met gemiddeld 3 albums per jaar!

Heb inderdaad al ontdekt dat er erg weinig over hem te vinden is. Zijn CD's vinden is dan ook erg moeilijk, gelukkig kun je op Last.Fm de meesten wel downloaden.

Probeer anders ook eens http://www.synthmusicdirect.com/.
Hierop vind je de meeste informatie over Jim Kirkwood, als je meer info over 'm zou willen hebben.

Naast bovenstaande, heeft Jim nu ook eindelijk z'n eigen website, met links naar LastFM, waarop zijn muziek gratis te downloaden valt.

- jimkirkwood.com