David Gates - First (1973)

Hoewel ik een grote fan van Bread ben en David Gates de belangrijkste stem van deze band is/was, valt dit eerste solo-album wat tegen. Alleen 'Lorilee' en 'Suite: clouds, rain' zijn songs die zich kunnen meten met het beste werk van Bread.
Voor mij is deze solo-plaat meer bijzaak om mijn Bread-collectie aan te vullen.

Mooieplaat hoewel geen Bread fan staan hier toch een paar juwelen op als Lorilee en Suite: clouds and Rain wat weer dicht bij het sympho gebeuren komt.

De eerste solo plaat van Gates en tegelijkertijd ook zijn beste. Heel veel verschil met Bread, waar hij uitstapte was er niet. Maar Bread was eigenlijk de "stem" van Gates. Het enige minpuntje van Bread , maar zeker ook bij Gates dat de meeste nummers, die niet op single verschenen waren toch wel aan slijtage onderhevig waren. Het nummer wat er op dit album met kop en schouder bovenuit sprong was Suite: Clouds & Rain. Dat is echt van een ongekende schoonheid. Heb ik indertijd helemaal sufgedraaid en bleef me ontroeren, zó prachtig! Eigenlijk ging dat ten koste van de rest van de nummers op de lp. Die waren kwalitatief wel sterk en prima qua melodie. Lorilee en Sight & Sound, staan me nog het meeste bij. Ik ga dit album toch nog eens opzoeken op cd, want ik heb er net als Bread bijzonder fijne herinneringen aan.

Een prachtige plaat die ik grijs gedraaid heb. Suite: Clouds/Rain op repeat op de koptelefoon is ultiem luistergenot. Mindere nummers : Soap en Ann; een beetje te klef

Dat ultieme luistergenot beleef ik bij het horen van Lorilee. Inderdaad via de koptelefoon en op repeat. Al is het een zomerse avond lang .

Tja, eigenlijk is alles wat Gates maakt een beetje te klef maar hier doet ie dat gewoon heeel erg goed. Sunday Riders is zelfs een semi klassieker in mijn boek door de werkelijk briljante riff waarop het nummer gebaseerd is ....... Met dank aan het geweldige gitaarspel van Larry "Mr.335" Carlton en de sfeer-vaste produktie stijgt Gates hier boven zichzelf uit IMO ..........

Goed en eerlijk - Goudeerlijk

David Gates kwam via Bread tot mij. Wel wat laat, net als met America, maar wat geeft het. De zoetigheid sprak mij wel aan, maar net als met spekkies, moet ik er niet teveel van hebben. Dit First is -voor mij- een coherent smaakvol album, met mooie liedjes. Vooral de 'ontdekking' van Suite: Clouds, Rain gaf mij veel plezier en is uitgegroeid tot een van mijn favorieten aller tijden. Als ik op de mp3 een selectie Madjacksmooiste maak, zit die er geheid bij.
Maar naast Clouds, zijn Lorilee, Ann ook typische Gates composities. Solo, ken ik niet veel van hem, maar deze lp vind ik uitermate genietbaar. Als hij wat steviger uithaalt met zijn stem, heeft hij wel wat weg van een Fleetwood Mac. Op rustiger momenten doet hij mij wat denken aan een Don McClean.

waarom staan niet al zijn solo platen op de ze side . Hij heeft er meer dan 2 gemaakt.......

Wanneer kunnen de andere (en net zo goede) albums beoordeeld worden, Musicmeter????
Never let her go: 5 sterren (5Points)
Goodbye Girl: 5 sterren (5 points)
Falling in Love Again: 3 sterren
Take Me Now; 3 sterren
\

Omdat het gros David Gates (en Bread) waarschijnlijk niet eens kennen. Maar je hebt wel gelijk, Boets. Zeker: Suite: Clouds & Rain, fantastisch nummer!!!!!!!!

Je kunt ze zelf toevoegen, Boets.

Hier moet nog eens een goede verzamelaar van uitkomen met komplete nummers en niet zoals in songbook 50% korting.
Dat is voor mij de reden gewesst waarom ik songbook niet heb gekocht.
En ja 37 minuten van dit is ook wel kort ook al omdat ik ze niet allemaal mooi vindt.
Dit krijg je tegenwoordig aan bonustijd erbij.
Misschien 2 op 1 zetten kom je ook aan 70 minuten.

Zelf heb ik de albums First (1973) en Never Let Her Go (1975) op 1 Cd-r gebrand en dan kom je op 64:10 uit. Er was nog ruimte over geweest voor een paar nummers van het album Goodbye Girl (1978), waarop naast voor de helft nieuwe nummers ook tracks van First en Never Let Her Go staan.
Hoewel je op First de afwisseling van de nummers van James (Jimmy) Griffin mist blijft het toch als een Bread-plaat klinken. Net zoals bij Don McLean het geval is, gaat het teveel horen van een zangstem mij op den duur vervelen.
Mike Botts en Larry Knechtel, zijn kompanen van Bread werkten ook mee aan dit album.
In Amerika deden de solo albums van David Gates het minder goed dan die van Bread. Velen bleven in de onderste regionen van de albumlijsten hangen of behaalden die lijsten niet eens.
De single Goodbye Girl deed het wel goed, omdat het de titelsong van de gelijknamige, goedlopende film was. Er werd dus snel een compilatie-album uitgebracht met die titel.
Dit is Gates eerste solo-album, maar hij zat vanaf eind jaren 50 al in de muziek en schreef eerst nummers voor anderen. The Turtles namen bijvoorbeeld zijn compositie Tie Me Down op.
De laatste weken heb ik alle reguliere albums van Bread weer eens beluisterd en nu is het tijd voor het solo-werk van David Gates en de overige ex-bandleden. Robb Royer en David Gates zijn de enige overgebleven leden.
First opent lekker met Sail Around The World, maar de beste gangmakers zijn het mooie Suite: Clouds, Rain en Lorilee.

Dit eerste solo-album van David Gates is nauwelijks te onderscheiden van zijn werk met Bread. Gates is de meest uitgesproken vertegenwoordiger van het ‘seventies-soft-rock’-geluid. Dromerige hyper-romantische ballads met hier en daar als contrast een wat steviger rockend nummer als Sunday Rider en Help Is on the Way.

Dat contrast heb je ook echt wel nodig want een plaat lang luisteren naar het hoge uithalen van een zanger die zijn geliefde schildert in de meest zoete superlatieven, dat kan wel eens te veel worden. Van het goede, want hij kan echt wel wat deze Gates. Bijzondere stem, fraaie composities en zelf geproduceerd. Het resultaat is aan de gladde kant. Aan de zachte rechterkant van de country-rock. En daardoor staat hij dichter bij Carpenters dan Eagles. Grote namen als Jim Horn, Jim Gordon, Larry Carlton, Russ Kunkel en Mike Botts spelen mee en zorgen toch wel voor een stuk kwaliteit.

De 9 minuten durende Suite: Clouds, Rain is een hoogtepunt in het repertoire van de man. Hierin laat hij horen waartoe hij in staat is. Bijzonder fraai nummer van klassiek niveau, waarbij de rest van het album wat verbleekt. Lorilee is nog een aardige relaxte afsluiter.

Romantische soft-rockende niks-aan-de-hand-muziek. Zoiets kon alleen maar in de jaren ’70 gemaakt worden.
Ik ga nog eens luisteren wat de man verder gemaakt heeft in dat decennium. Zijn ‘First’ lijkt me de beste poging, maar dat ga ik nu ontdekken. De hoesfoto’s van de volgende albums doen het ergste vrezen.

Van Gates zullen we waarschijnlijk nu niet zo veel meer horen. Laatste wapenfeit op platengebied staat genoteerd in 1994. De man leidt al jaren een rustig leven op het platteland. David Gates is inmiddels 73 jaar.

Zojuist aangeschaft via markplaats. Wat is Suite: Clouds, Rain toch van ongekende schoonheid!

Veel gedraaid in de seventies : The suite clouds and rain , genieten geblazen.
Volgens mij hoorde ik dit nummer voor het eerst in de ABTT op Radio Veronica.

Alleen al het numer Suite: clouds and rain is dit album een must!!

Ja, dat is het zeker. Ik heb het boxje met deze en drie volgende albums van David Gates. Groot vakman, ook geweldige producer, maar ieder album gaat het een stapje achteruit. Deze Suite is beslist zijn beste werk.
Halfje erbij.

100% juiste constatering!!

Verrassend leuk album. Zijn stem kan ik goed pruimen, dat moet veel schelen.
Zoetsappige nummers met een twist, goed geproduceerd zullen sommigen zeggen.
Ja, deze knakker snapt(e?) het wel.

Prachtig album van deze Bread-voorman. Onvergetelijk is de Suite: Clouds, Rain. Zijn meesterwerk, beslist. Maar ook goed is bijvoorbeeld het gospelnummer Do You Believe He's Comin' en het relaxte, in Zuid-Amerikaanse saus gegoten, Lorilee.

IJzersterk debuut van de ex-leider van de groep Bread. Sommige van zijn voormalige maatjes spelen mee op deze LP uit 1973. Dit album is dusdanig goed dat het een tikje vreemd is dat de latere reünie-LP van Bread zo'n matige indruk achterliet.
Om toch enkele uitschieters te noemen: "Suite: Clouds, Rain", "Sail Around the World", het stampende "Help is on the Way" en de hitsingle "Lorilee".
Typisch een plaat die je elk jaar wel weer een keer wilt horen...