Klaus Schulze - Ballett 2 (2006)

De serie van vier album met de titel Ballett maakte oorspronkelijk deel uit van de 10 cd set Contemporay works 1 en zijn al een tijdje los verkrijbaar De serie Ballett is opgedragen aan de moeder van Klaus Schulze en zie voor meer informatie mijn bericht bij Ballett 1.

Dit deel begint behoorlijk spannend. Vanaf de eerste noot van Atmosphere Concrete heb ik het gevoel of ik in het Midden Oosten ben beland. Stemmen die zich tot Allah wenden op zware haast desolate klanken die beklemming oproepen. Het maakt me niet vrolijk, maar indrukwekkend is het wel. Aan het eind lijkt het wel even of er een aardbeving gaande is. Rust om daar van bij te komen is er niet, want haast naadloos volgt hierop Kagi's Lament. Het roept een beeld op van lang uitgestrekte vlakten waar maar niets wil groeien. De wat klagerige viool, fluit en zang van Thomas Kagerman versterken deze sfeer alleen maar. De keel wordt droger en het gevoel steeds uitzichtlozer. Met mijn ogen dicht voel ik me een stipje dat steeds kleiner wordt. De weinige klanken die te horen zijn geven goed aan hoe ruim en uitzichtloos de situatie is. Na verloop van tijd komt er heel langzaam meer leven in het stuk. Het lijkt wel of er een sprankje hoop aan de horizon verschijnt. Toch blijven de klanken uit de viool behoorlijk depri klinken. Het geeft me een gevoel aan de elementen te zijn overgedragen en de hitte van de zon zelfs te voelen in de appendix. Als het stuk eindig voel ik me pas echt verlaten.

Echt vrolijk is het begin van Wolf's Pontcelli ook niet. Wel zijn er mooie bassen te horen die wat aanvoelen als een troostende arm op je schouders. Als er later subtiel wat ritme bijkomt krijg ik het idee dat het leven langzaam opgang komt. Het pizzicato spel op de viool tegen een achtergrond van warm klinkende electronica van Schulze is ondanks de wat desolate sfeer adembenemd mooi te noemen. Zelf als het tempo iets omhoog gaat blijf ik nog in de vorige sfeer hangen. Het is meesterlijk te noemen om met zo weinig geluid iets neer te zetten wat me gekluiserd houdt aan de stereo waardoor met enige moeite een einde aan deze zin komt.

Met fraaie fluitklanken begint The Smile of Shadows. Het roept een wijds beeld op waarin je bijna kan verzuipen. Het ritme loopt niet helemaal lekker, maar past wel erg goed bij de sfeer die wat Oosters aandoet. In gedachte zie ik een kudde kamelen zich een wegbanen door de woestijn. Hier is te horen hoe perfect Schulze de electronica beheerst. Het mooie schilderij wordt er per noot steeds beter op. Om me weer wat in het "normale" leven te laten terugkeren is Trance 4 Motion een uitstekend middel. Gevoelsmatig zie ik de titelrol draaien waarop te lezen valt wie aan deze bijzondere geluidsfilm hebben gewerkt. De regie goed, het spel prima en de techniek uitstekend maakt bij elkaar dat er net een meesterwerk is afgelopen waar een meer dan goed verhaal inzit.