Klaus Schulze - The Crime of Suspense (2006)

Zo op de titel afgaand van dit album kan ik niets anders concluderen dat het een grapje is van Klaus Schulze richting Alfred Hitchcock, die in de boeken staat als The Master of Suspence. Op dit album wordt Schulze bijgestaan door Julia Messenger, zang, en Thomas Kagerman op fluit, viool en ook op zang.

Met fraai zangwerk van Julia Messenger op suptiele klanken van Klaus Schulze begint Good Old 4 on the Floor. Het klinkt heel behoorlijk en iets in de instrumentatie voelt aan als ingehouden spanning die stukje bij beetje openner van sfeer wordt, zonder daarbij aan spanning te hoeven in te leveren. Even komt er iets meer rust in het stuk waardoor ik het gevoel heb dat de twee de akoestiek van het gebouw aan het uittesten zijn. Hierna komt er langzaam maar zeker meer leven in het stuk, waardoor ik voor mijn gevoel los kom van de grond. Qua sfeer kom ik in de buurt uit van Silent Running van het album Trancefer, maar hier stukken beter gedaan, wat denk ik toe te schrijven valt dat de spanning beter wordt vast gehouden. Hierdoor ben ik binnen een oogwenk zo 24 minuten verder.

Jem begint met eenzaam fluitspel van Thomas Kagerman, het doet me wat denken aan het Verre Oosten. Als de electronica van Schulze erbij komt wordt deze sfeer in eerste instantie versterkt. Voor mijn gevoel zit ik midden in het oerwoud. Heel voorzichtig gaat later de deur richting ritme open, maar de sfeer die te horen is doet me denken aan het varen over riveren waar de takken laag hangen en het gevaar loert van krokodillen die ieder moment kunnen toe slaan. Ondertussen gaat de expeditie met gevaar voor eigen leven gespannen door. Wel is het hier een tikje jammer dat Schulze hier te lang blijft hangen in een bepaalde sfeer, er had volgens mijn gevoel iets meer in hebben kunnen zitten.

Met mooi en speels laag begint Overchill. Het doet me wat denken aan een drummer en een bassist die elkaar op het muzikale vlak aan het vinden zijn. Als daar voorzichtig het toetsenwerk bijkomt voel ik dat ik min of meer wordt opgetild. Even later komt de stem van Julia Messenger bij die in eerste instantie klnkt of ze een smeekbede houdt. Hierna volgt een aangenaam ritme wat me aan heerlijk ontspannen reizen doet denken. Later is daar de stem van Julia Messenger er weer bij die nog steeds aan bidden lijkt te zijn. Het geeft mijns inziens emotie aan deze compositie. In de muziek gebeurt er eigenlijk niets wezenlijks, maar door de combi van stem en instrumentatie is het wel iets geworden wat mijn aandacht erbij houdt.

Vooralsnog heb ik prima muziek voorbij horen komen en er resten nog twee nagerechten. Ruins lijkt er zo maar in eens te zijn. Een mooi stuk van Schulze. Lekker ritme even een korte pauze, en het is eigenlijk voorbij voordat je er erg in hebt. En wat klinkt de electronica lekker vol hier. Toetje twee dan maar. Castles begint wat droevig en geeft daarmee aan dat de goede muzikale film, die The Crime of Suspense is, bijna ten einde is. Nog een paar heerlijke warme lage tonen op een gedragen ritme sluiten hiermee dit album waardig af.