Klaus Schulze - Ballett 4 (2007)

Met klassieke tonen die een tikje Oosters klinken gaat dit vierde deel uit de serie Ballett van Schulze van start. Het oosterse is van korte duur wat overblijf is haast klassiek te noemen. Mellotrone geeft me daardoor gelijk een goed en warm gevoel. Het roept wel iets desolaats op, maar de troostende arm is dichtbij. Het bezorgt mij althans bijna kippevel van genot. Daarnaast roept het ook een beeld op van een balletdanser die terugkijkt op zijn of haar carrière op het podium. Gevoelsmatig zie ik dan ook de danser een traantje wegpinken ondanks het harde leven wat geleefd is

Soft 'N' Groove roept in het begin iets op van iemand die voorzichtig met ballet begint. Het lijf is nog soepel, wel is al hoorbaar dat het leven zwaar zal zijn. Veel van jezelf geven en daar behoorlijk wat voor laten. De tol die betaald moet worden voor de roem. Het is daardoor een soort van "afscheidslied" van het vrije leven. En wellicht vreemd, maar ik meen er iets er in te horen wat me aan Death of an Analogue doet denken van het album Dig It, maar dan hier beter uitgewerkt. Het doet me hier denken aan iemand die bezig is een lastige dansbeweging onder de knie te krijgen en daar blijkbaar alle geduld voor heeft. In de muziek vindt ook niet al te veel plaats, maar door het eerder geschetste beeld voel ik wel de perfectie die de danser ten beste wil geven.

Heel in de verte begint To B Flat waarin het wel lijkt of iemand een magische spreuk opzegt op hulende klanken uit de cello van Wolgang Tiepold. Het roept daarmee een gevoel op van in een grootte zaal alleen te zijn achtergebleven terwijl de woorden van de choreograaf nog malen in het hoofd. Hierna worden de passen met enige discipline geoefend totdat de danser erbij neervalt. De fluittonen die te horen zijn symboliseren voor mij de uitgeputheid van de danser. Die daarna alle tijd krijgt om weer op adem te komen. De muziek van Schulze straalt hierbij rust uit. Bij de danser gaat er van alles door zijn of haar hoofd om. De hartslag wordt weer normaal.

Met wat golvende tonen begint de bonustrack Eleven 2 Eleven. Als daar later een wat los klinkende beat op te horen is heb ik het gevoel of de danser op de fiets zit naar huis. De zware oefeningen in de zaal hebben wel hun tol geëst maar nu kan de danser doen wat hij of zij wil. De vermoeidheid verdwijnt als sneeuw voor de zon. Een album dus met een duidelijk verhaal.