Klaus Schulze - Ballett 3 (2007)

Met behoorlijk klassieke tonen begint dit derde deel van Ballett. Het roept bij mij gelijk een beeld op wat vol droefheid zit. In gedachte zie ik een vervallen zaal in een industrie wijk die zijn langste tijd heeft gehad. In die zaal zit een cellist eenzaam en verlaten te oefenen op zijn instrument terwijl de overig leden binnenkomen. Veel verandering is dan nog niet te horen. Wel krijg ik grijze beelden op mijn netvlies die me terugvoeren naar de vroegere DDR. Voor mijn gevoel is het nog erg vroeg en de dansers weten al dat ze na een dag zwoegen met pijn in het lijf naar huis gaan. Het gevoel van de ingehouden fustraties is voelbaar en af en toe is wat klaagzang te horen. Het is bijzondere muziek die veel van de luisteraar vraagt, omdat het erg tegen de stilte aan zit en de wendingen binnen lange lijnen plaats vinden.

En nu de muziek zo doorloopt geeft het mij even de mogelijkheid aan te geven met wie Klaus Schulze samenwerkt op dit album. Op cello Wolgang Tiepold, oboe Tobias Becker, zang, fluit en viool Thomas Kagerman en Julia Messenger zang. Mede door die zang zit de composite My Ty She erg in de buurt van Farscape en Rheingold. Het is hier ook knap te noemen dat Schulze ook hier in staat is met weinig een behoorlijk effect neer te zetten Het is hierdoor zeker geen album om lekker op te zetten als er bezoek is, want de muziek vraagt zoals ik al eerder schreef het nodige van de luisteraar.

Bijna aan het einde van het stuk volgt een soort van climax. Het tempo gaat iets omhoog en klanken van fluit en viool wisselen elkaar af. Qua tempo doet het mij denken aan lekker doortijden. Ook heeft het wat ellementen van de Bolero van Ravel. In gedachte zie ik een balletdanser op zijn tenen langzaam en sierlijk een pirouette draaien op zijn of haar spitzen. Een strak gezicht, maar wel met pijn in de tenen. Een gevoel wat door de wat zenuwachtige muziek bij mij naar bovenkomt. Aan het eind van het stuk nog wat spannende stemmen, waarna nog een haast klassiek stukje muziek volgt.

En na zo'n lange track is het veel kortere Schauer der Vorwelt Nodig om op aarde te komen. Vanuit de klassieke zaal lijkt het wel of je de eerste de beste nachtclub binnen komt en haast naakte mensen ziet dansen op klanken die wat aan house doen denken. Nee, dit is echt zonde, want het heeft nu de rol van bedorven slagroom op een verder prima stuk gebak. Mijn inziens had dit beter gepast op een soundtrack album dan op dit haast klassieke album van Schulze.