Marilyn - Despite Straight Lines (1985)

Eén van de gender benders uit de jaren ’80, die een relatie had met niemand minder dan Boy George. Niet alleen met de Culture Club leadzanger trouwens, maar ook met Gavin Rossdale. De man die we kennen natuurlijk als frontman van Bush en daarnaast als echtgenoot van Gwen Stefani. Peter Robinson, zoals Marilyn eigenlijk heet, heeft slechts één album mogen uitbrengen. Helaas is ‘Despite straight lines’ keihard geflopt. Een tweede album werd gepland, maar werd nooit uitgebracht wegens gebrek aan succes. De jaren die volgden waren op z’n zachtst gezegd turbulent. Marilyn kampt(e) al jaren met een drugsverslaving en was op een gegeven moment failliet.
Zijn financiële positie had een dieptepunt bereikt toen hij een aantal jaren geleden op zijn MySpace aan zijn fans vroeg om geld op te sturen, zodat hij een nieuwe computer kon kopen. In de jaren ’80 was deze zanger niet alleen even voor korte tijd een icoon, hij werd tevens gezien als een sexsymbool bij zowel vrouwen als mannen. Die aantrekkingskracht van toen is totaal verdwenen; hij lijkt niets meer op de man die hij ooit was. Daarmee is Marilyn het voorbeeld van iemand die de roem niet aankon.
‘Despite straight lines’ is helaas een album die door de massa over het hoofd werd gezien, en dat is jammer. Vooral omdat er prachtige nummers op dit album te vinden zijn, zoals bijvoorbeeld ‘Surrender to your love’, ‘Third eye’ of bijvoorbeeld ‘Baby u left me (in the cold)’. Het absolute hoogtepunt is ‘You don’t love me’. Leuk detail is dat dit nummer op single werd uitgebracht, en alleen in Nederland een plek in de hitlijsten wist te veroveren. Het werd zijn enige hit in Nederland en bereikte de 14e plaats. Het album staat boordevol typische jaren ’80 dance/pop nummers die stuk voor stuk lekker in het gehoor liggen. Met behulp van zijn extravagante uitstraling en zijn aparte stemgeluid is het complete plaatje toch wel erg fraai maar ook behoorlijk origineel. Van de jaren ’80 is dit absoluut één van de beste albums die ik ken. Jammer dat dit album bij zo weinig mensen bekend is.

Een stukje van 'You don't love me' :
Trace the tears that I have cried in vain
For your lies to penetrate my soul
Oh, count the times I've told you
Everything I have to give to you is true
(...)
Going down,
Down deeper down, but there is hope
For I will rise, I will give to you my goal, my freedom
(...)
So when all the things that I have dared to dream
Have all been crushed by your obsession
Can I carry on alone inside
With no depth of love for you

Ah, deze artiest ken ik toevallig. En wel van dit stukje tekst:


Dit is Johnny Marr, ex-gitarist van The Smiths, één van de lichtpuntjes in de Britse popmuziek van de jaren 80, die spreekt over hoe hun This Charming Man-single de status quo van de jaren 80 doorbrak. Het feit dat híj (ik sla hem erg hoog aan) iets positiefs had te zeggen over Marilyn maakte me benieuwd. Het eerste nummer wat ik van hem hoorde maakte me niet echt benieuwd (klonk toch wat doorsnee en deed me te veel aan Culture Club-achtige praktijken denken), maar ik zal het nog eens proberen, zeker na het stukje van Angelo (bedankt daarvoor).

Vanwege het enthousiaste commentaar van Angelo en de verwijzingen naar Culture Club (waarvan ik het eerste album Kissing to Be Clever zwaar onderschat vind) toch maar eens deze CD op de kop getikt. Mijn CD is een heruitgave op het Cherry Pop label waarbij één nummer mist van de oorspronkelijke tracklist (nummer 4, Pray For That Sunshine, op verzoek van Marilyn weggelaten) en er acht nummers zijn toegevoegd (remixes en B-kantjes). De CD heet dan The Very Best of Marilyn - Despite Straight Lines.
Zo enthousiast als Angelo ben ik niet. Te vaak heb ik het idee dat er van alles uit de kast wordt getrokken om maar een hitalbum te maken. De instrumentatie, de koortjes en de soms kinderlijk eenvoudige teksten zorgen ervoor dat ik best begrijp waarom het publiek hier niet aan wilde. Het is te gewild en daarom voelt het niet echt.
Maar ondanks dat voel ik juist wel weer dat hier ergens onder best talent zat in Marilyn. Maar de druk op hem om een hit te scoren zat Marilyn flink in de weg. Zijn levensverhaal leest dan ook als een trieste roman.
Nu in deze (kerst)dagen de clip van Band Aid weer voorbij komt moet je goed opletten op een jongen met lang blond haar, dat is dus Marilyn die ook ergens in het artiestenkoor staat. Hij was toen dus even nét bekend genoeg om deel te mogen nemen.