Leo Abrahams - The Unrest Cure (2008)

Leo Abrahams. Wie? Dat had ik dus ook. Nog nooit van gehoord en de man schijnt dus al meerdere albums gemaakt te hebben.
Intrigerend hoesje en dan wil ik het wel eens proberen.

Fragile Mind brengt me gelijk al een beetje in verwarring door het praat-gefluister van deze dame (Kari Kleiv), maar ook de muziek verwart me: het is groots, wijds en behoorlijk rock en toch heeft het een vreemd laagje. Zijn het die strijkers? Is het het tegendraadse ritme? Geen idee; spannend is het zeker.
Ook 2000 Years from Now heeft iets onwerkelijks en klinkt toch heel aards. Wederom fraaie uitwaaierende melodieën zonder te verzanden in kitscherigheid. Het klinkt heel bekend en tegelijkertijd heb ik ook het gevoel te luisteren naar iets dat we tegenwoordig niet veel meer horen. Bingo Gazingo is verantwoordelijk voor de vocalen.
En opeens begin ik bij City Machine een idee te krijgen waar ik dit vaag van herken allemaal. Is dit niet Serge Gainsbourg-achtig in samenwerking met Jean-Claude Vannier? Het zit er toch in? Of ben ik nu gek? Het ademt een soortgelijke sfeer en het zet je telkens net even op het verkeerde been: heerlijk! De dame in kwestie schijnt KT Tunstall te zijn.
Banks of Kyoto is eigenlijk best een gek nummer. Het heeft wat Massive Attack duisternis in zich in combinatie met de hijgerigheid van Gainsbourg. Wulps en dartel, maar onderhuids zwaar erotisch en enigszins gevaarlijk.....
Remote is wat meer poppy maar dan wel van het minder toegankelijke soort (ze zullen de hitparades er niet mee bestormen zeg maar).
No Frame heeft weer iets zwoels in zich. Het kronkelt wat minuten door, het draait, het lonkt en het stoot je plagerig weer af. Om gek van te worden. Brian Eno is de name-dropper op dit nummer.
Ultra Romantic Parallel Universe is weer zo'n zweverig nummer waar de dame in kwestie alle kanten op mag zwalken omgeven door zoete instrumentatie met hier en daar venijnige randjes. Malle meid toch...
Het instrumentale Below Ground dartelt ook lekker in de rondte en Devil's Mouth krijgt een electronische beat en weet toch een rocknummer te blijven ondanks het spoken word (of mag ik dit ook rap noemen) tegen het einde.
Error on Green is wederom instrumentaal en heeft iets jazz-achtigs in zich. Ik vind het een betoverend nummer en kan er nog steeds niet goed mijn vinger op leggen.
All Along klinkt dan opeens vrij helder met een country-sausje.
Ook Epilogue komt betrekkelijk eenvoudig over na alle avontuur die we hiervoor konden beleven.
Brian Eno, KT Tunstall werden naast Kari Kleiv en Bingo Gazingo genoemd, maar ook Ed Harcourt, Foy Vance, Pati Yang, Merz en Phoebe Legere dragen bij aan dit bijzondere werkje dat niet onopgemerkt voorbij mag gaan dit jaar!

Hill?? Wake-up call!!!

Het eerste kwartaal van 2009 is helaas verstreken, te laat voor de 2008 lijstjes. Als ... dan minstens een top 3 notering.
Enfin te laat.